Weronika Turlej - artystka, rzeźbiarka (ur. 1984, Brzesko)

Mieszka i tworzy w Mokrzyskach (Małopolska), gdzie prowadzi własną pracownię rzeźby. Absolwentka Instytutu Sztuki Wydziału Artystycznego w Cieszynie, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie uzyskała dyplom w pracowni prof. Jerzego Fobera. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Jana Matejki w Nowym Wiśniczu ze specjalizacją w konserwacji zabytków. Przez wiele lat pracowała przy konserwacji dzieł architektury i sztuki, co pogłębiło jej wrażliwość na strukturę materii i znaczenie śladu.

W swojej twórczości koncentruje się na ciele jako nośniku pamięci zbiorowej, symboliki i duchowej obecności. Buduje formy balansujące między pierwotnością a strukturą, wychodząc od gestu, pustki i rytuału. Tworzy głównie monumentalne rzeźby z mieszanki piasku kwarcowego, żywicy i metalu. Interesują ją napięcia, sprzeczności i stany zawieszenia. Proces twórczy traktuje jako formę medytacji – dialog z materią, w którym forma i znaczenie rodzą się równolegle.

Serie takie jak Latarnicy, 11:11 – Wymiary zatrzymane, Adam 2.0, Ewa (Anamnesis) czy Krąg – jej najnowsza monumentalna realizacja – są refleksją nad kondycją współczesnego człowieka i jego duchowym krajobrazem. Jej prace odwołują się do pamięci zbiorowej – tej głęboko zapisanej w ciele, strukturze gestu i milczącej obecności formy. Rzeźby niosą w sobie echa doświadczeń wspólnych, archetypicznych, przekraczających jednostkową historię. To materialne ślady tego, co dziedziczymy – emocji, rytuałów, lęków i pragnień – zakodowanych poza słowami, w uniwersalnym języku materii.

Prezentowała swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w muzeach oraz instytucjach kultury – m.in. w Centrum Kultury Śląskiej w Nakle Śląskim, Muzeum Historii Najnowszej Radomia, Muzeum Magicznego Realizmu w Wiśle, Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie czy Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Jest autorką pomnika Kazimierza Wielkiego w Uściu Solnym. Współpracowała z największymi parkami rozrywki w Polsce przy realizacji wielkowymiarowych figur i elementów scenograficznych. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i miejskich w kraju i za granicą.

Wystawa "W kręgu"

Krąg staje się metaforą cykliczności procesów i powrotów. To przestrzeń ruchu bez początku i bez końca, w której zmiana kierunku nie zawsze oznacza zmianę sensu. Materiał – piasek – utrwala ślad drogi i doświadczenia, nadając fizyczną formę procesowi poszukiwania.

„W kręgu” to refleksja nad orientacją w czasie oraz nad próbą odnalezienia własnego kierunku w strukturze, która nieustannie prowadzi do tego samego punktu.

Wystawa pozostanie w Konduktorowni do 28 lutego.