VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Serdecznie zapraszamy od 20 listopada do 10 grudnia 2025,
wszystkie dzieci, młodzież i dorosłych z Częstochowy i Powiatu
Częstochowskiego, na wielkoformatową i plenerową wystawę fotografii
"Uśmiech Świata" Elżbiety Dzikowskiej prezentowaną na ogrodzeniu
Technicznych
Zakładów Naukowych w Częstochowie, przy ul. Jasnogórskiej 84/90.
Wystawa jest ogólnodostępna i nieodpłatna. Wystawie towarzyszy konkurs
fotograficzny na najpiękniejszy uśmiech mieszkańców Częstochowy i
Powiatu Częstochowskiego, zorganizowany przez Jurajski
Fotoklub Częstochowa. Prace można przesyłać do 10 grudnia 2025. Regulamin konkursu: www.jurajski-fotoklub.pl
Wielkoformatowa i plenerowa wystawa fotografii "Uśmiech Świata" cenionej podróżniczki Elżbiety Dzikowskiej, przemierzającej od wielu już lat kontynenty, znanej wszystkim widzom, m.in. z legendarnego programu "Pieprz i Wanilia", realizowanego dla TVP wraz z Tonym Halikiem, została zorganizowana, w podarunku dla dzieci, młodzieży i wszystkich mieszkańców z Częstochowy i Powiatu Częstochowskiego dzięki wsparciu i przy współpracy: Urzędu Miasta Częstochowy, Technicznych Zakładów Naukowych w Częstochowie, Jurajskiego Fotoklubu Częstochowa, a także firm: Kreczmer Przewóz Osób, Biura Podróży Travel Częstochowa, Biura Podróży Mamuno, Drukarni Paula, May-Bus Transport Przeprowadzki, Inżbud, 10W Przemysław Wośko.
Sztuka fotograficzna znanej podróżniczki skłania do przemyśleń nad wieloma problemami, które nurtują świat, nad wielokulturowością naszego globu, jego różnorodnością oraz szacunkiem dla innych od nas ludzi.
10 grudnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 1948 roku w rocznicę podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Deklaracja stanowi fundament międzynarodowego prawa, określając podstawowe prawa i wolności przysługujące każdemu człowiekowi, niezależnie od jego pochodzenia, narodowości, religii, płci czy statusu społecznego.
Ryszard Kapuściński we wstępie do albumu Elżbiety Dzikowskiej „Uśmiech Świata” pisał: „(...) Razem z autorką podróżujemy przez kraje i kontynenty, konstatując z radością, że jedną z cech łączących
ludzi wszystkich ras i kultur jest zdolność do uśmiechania
się, zdolność, którą posiadamy wszyscy niezależnie od tego, jaki mamy
kolor skóry, jakim mówimy językiem, jaką wyznajemy religię.(...).”
Uśmiech zbliża i jednoczy ludzi, czyni nas piękniejszymi, młodszymi, życzliwszymi, optymistyczniej nastawionymi do świata. Uśmiech ułatwia życie, jest najlepszym terapeutą i dostępnym dla każdego językiem międzynarodowym.
Spotkanie z fotografią w tak pozytywny sposób ukazującą świat, niesie, oprócz walorów artystycznych, ważne przesłanie uwrażliwienia społeczeństwa na sprawy różnorodności kulturowej, tolerancji i pokoju i uświadamia nam wszystkim niezwykłą wartość jaką jest drugi człowiek.
źródło: informacja prasowa
BAJKA MUZYCZNA
„Trzy świnki" Roberta Dorosławskiego to swobodne przekształcenie
znanej i bardzo lubianej opowieści, pochodzącej ze zbioru baśni braci
Grimm.
Tytułowe Świnki zachorowały na... nudę. Nie chcą się bawić z
innymi zwierzętami, nie zamierzają także budować domu, ani porządkować
podwórka, choć zima tuż, tuż... Pozostałe zwierzęta wpadają na pewien
pomysł. Świnki trzeba przestraszyć ! Obmyślają chytry plan. Owca
przebiera się za wilka, a Krowa za smoka. Czy plan się powiedzie? Czy
Świnki pokonają lenistwo i przestaną się wreszcie nudzić?
Bajka posiada dodatkowy walor edukacyjny – dzieci wraz z aktorami odkrywają tajemnice kuchni teatralnej.
Czas trwania: 60 minut (bez przerwy)
Adaptacja i reżyseria – Robert Dorosławski, muzyka – Janusz Frączek, scenografia – Stanisław Kulczyk, choreografia – Michaił Zubkov, przygotowanie wokalne – Marzena Lamch-Łoniewska
Obsada
źródło: https://tiny.pl/xfr7q4k5
BAJKA MUZYCZNA
„Trzy świnki" Roberta Dorosławskiego to swobodne przekształcenie
znanej i bardzo lubianej opowieści, pochodzącej ze zbioru baśni braci
Grimm.
Tytułowe Świnki zachorowały na... nudę. Nie chcą się bawić z
innymi zwierzętami, nie zamierzają także budować domu, ani porządkować
podwórka, choć zima tuż, tuż... Pozostałe zwierzęta wpadają na pewien
pomysł. Świnki trzeba przestraszyć ! Obmyślają chytry plan. Owca
przebiera się za wilka, a Krowa za smoka. Czy plan się powiedzie? Czy
Świnki pokonają lenistwo i przestaną się wreszcie nudzić?
Bajka posiada dodatkowy walor edukacyjny – dzieci wraz z aktorami odkrywają tajemnice kuchni teatralnej.
Czas trwania: 60 minut (bez przerwy)
Adaptacja i reżyseria – Robert Dorosławski, muzyka – Janusz Frączek, scenografia – Stanisław Kulczyk, choreografia – Michaił Zubkov, przygotowanie wokalne – Marzena Lamch-Łoniewska
Obsada
źródło: https://tiny.pl/xfr7q4k5
BAJKA MUZYCZNA
„Trzy świnki" Roberta Dorosławskiego to swobodne przekształcenie
znanej i bardzo lubianej opowieści, pochodzącej ze zbioru baśni braci
Grimm.
Tytułowe Świnki zachorowały na... nudę. Nie chcą się bawić z
innymi zwierzętami, nie zamierzają także budować domu, ani porządkować
podwórka, choć zima tuż, tuż... Pozostałe zwierzęta wpadają na pewien
pomysł. Świnki trzeba przestraszyć ! Obmyślają chytry plan. Owca
przebiera się za wilka, a Krowa za smoka. Czy plan się powiedzie? Czy
Świnki pokonają lenistwo i przestaną się wreszcie nudzić?
Bajka posiada dodatkowy walor edukacyjny – dzieci wraz z aktorami odkrywają tajemnice kuchni teatralnej.
Czas trwania: 60 minut (bez przerwy)
Adaptacja i reżyseria – Robert Dorosławski, muzyka – Janusz Frączek, scenografia – Stanisław Kulczyk, choreografia – Michaił Zubkov, przygotowanie wokalne – Marzena Lamch-Łoniewska
Obsada
źródło: https://tiny.pl/xfr7q4k5
Kiedy Gośka poznaje w internecie Grześka , jest przekonana, że to w końcu Ten Jedyny. Grzesiek wariuje na jej punkcie, obsypuje kwiatami, oświadcza się w Wenecji. To musi być miłość, prawda? Ale na tym perfekcyjnym obrazku szybko zaczynają pojawiać się rysy. Wkrótce ich wspólny dom staje się dla Gośki najniebezpieczniejszym z miejsc. Smarzowski zagląda do „dobrych domów”, gdzie dzieją się rzeczy, o których większość woli milczeć. Dom dobry to film o granicach miłości, którego nie da się zapomnieć.
Razem z Teatrem nieoczywistym zapraszamy na zajęcia teatralne inspirowane lubianymi przez dzieci i dorosłych Muminkami.
Zajęcia odbędą się z okazji 80. urodzin serii książek o Muminkach.
Obowiązują wcześniejsze zapisy!
źródło: https://tiny.pl/yb9x0xyr
Idealny film na jesienno-zimową aurę, tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. Hit tegorocznego festiwalu Nowe Horyzonty i oficjalny tajwański kandydat do Oscara.
Pulsująca nocnym życiem stolica Tajwanu. Trzy kobiety przeprowadzają się do Tajpej, aby otworzyć nowy rozdział w życiu: niemająca szczęścia do miłości ani pieniędzy Shu-Fen oraz jej córki – nastoletnia i zadziorna I-Ann oraz diabelnie urocza, kilkuletnia I-Jing. Podczas gdy samotna mama rozkręca na nocnym targu własny stragan z kluskami, I-Ann zamiast studiować dorabia jako dealerka betelu – lokalnego odpowiednika naszych snusów, a I-Jing na własną rękę (dosłownie i w przenośni…) eksploruje zakamarki kuszącego neonami marketu. W mieście wielkich szans i nie mniejszych rozczarowań tajwańsko-amerykańska reżyserka bierze pod lupę kobiece więzi rodzinne, w których nie brakuje pęknięć, ale też czułości. W efekcie powstał tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. I o co chodzi z tą lewą ręką?
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Shih-Ching Tsou, dla której to wprawdzie pierwszy tytuł jako samodzielnej reżyserki, ale Tsou zadebiutowała już ponad 20 lat temu – i to u boku samego Seana Bakera, z którym od lat przyjaźni się w życiu i na planie zdjęciowym. Wspólnie wyreżyserowali drugi pełny metraż Bakera – „Take Out”, a Tsou była także producentką jego innych filmów: „Starlet” („Gwiazdeczka”), „Tangerine” („Mandarynki”), „The Florida Project” i „Red Rocket”. Sean Baker jest również współautorem scenariusza do „Left-Handed Girl” oraz producentem wiodącym filmu. Jego charakterystyczne spojrzenie na rzeczywistość i sposób opowiadania historii są w tym projekcie wyraźnie obecne – Baker odpowiada tu także w całości za montaż! Światowa premiera filmu odbyła się na Festiwalu w Cannes i dziś z powodzeniem kontynuuje festiwalową trasę zdobywając nagrody. Krytycy chwalą świadomą, dopracowaną reżyserię, dynamikę dialogów, sposób przedstawienia relacji rodzinnych i świata z perspektywy dziecka – w słodko-gorzki, a momentami tragikomiczny sposób – porównując pod tym kątem „Left-Handed Girl” do „The Florida Project”.
źródło: https://tiny.pl/d2mktwj0
Zespół Tańców Dawnych „Secoli di Danza” zaprasza na warsztaty tańca dawnego.
W celu uzyskania dodatkowych szczegółów na temat warsztatów, prosimy o bezpośredni kontakt z Zespołem.
Zespół Tańców Dawnych „Secoli di Danza” występował np. w ramach 24. Dni Częstochowy. Zespół zatańczył tańce średniowieczne, a także poprowadził warsztaty dla uczestników pokazu. Dodatkowo zatańczył tańce z późniejszych epok, by pokazać, jak zmieniały się one na przestrzeni dziejów.
Zespół prezentuje tańce średniowieczne, które znane są tylko z opisów, gdyż nie zachowały się niemal żadne wskazówki dotyczące kroków i ich kolejności. Najstarsze traktaty taneczne pochodzą z XV wieku. Umiejętność tańca była niemal obowiązkiem na dworach europejskich. Pierwsze tańce dworskie pochodziły od ludowych - próbowano jednak nadać im pewną spokojność i porządek, na dworach wszak nie wypadało tańczyć do utraty sił, skakać, tupać, klaskać… Tańce chłopskie stanowiły jednak przedmiot fascynacji możnych i wielką rozrywką była już sama obserwacja ludowych pląsów. Wpływy były jednak dwustronne - tańce dworskie przenikały do kultury chłopskiej, prosty lud nadawał im jednak większej skoczności. Zespół potrafi zatańczyć kilka rodzajów tańców średniowiecznych tj. branle, estampidy i suita bassedans.
Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny i wolny.
źródło: https://tiny.pl/dhkt6
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Ilona Damięcka. Absolwentka Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach, laureatka Konkursu kompozytorskiego im.Krzysztofa Komedy w Słupsku w 1999 roku - III nagroda za utwór „Bossa For Bosa” do tekstu Andrzeja Schmidta. Wszechstronna artystka, która zarówno jako pianistka jak i wokalistka porusza się w środkowym nurcie jazzu, a także w muzyce free jazzowej. Napisano o niej: „piękna, zdolna, wrażliwa, o ciepłej barwie głosu”.
Mateusz Smoczyński. Skrzypek, solista i kompozytor, jeden z najczęściej koncertujących za granicą polskich muzyków, współzałożyciel Atom String Quartet, przez lata mieszkający w San Francisco, gdzie współpracował z legendarnym Turtle Island Quartet.
źródło: https://tiny.pl/kjhn33-2
Poruszająca, brutalnie prawdziwa, lecz niepozbawiona czułości, historia walki o marzenia, rodzinę i miłość, autorstwa jednego z najciekawszych polskich reżyserów – Macieja Sobieszczańskiego („Zgoda”, „Performer”). „Brat” to opowieść o kruchej kobiecie, która musi znaleźć w sobie siłę, by przeprowadzić synów przez trudny czas dojrzewania bez ojca, ocalić ich niewinność i dać sobie szansę na osobiste szczęście. W filmie występują Agnieszka Grochowska, Julian Świeżewski, Tomasz Schuchardt i Jacek Braciak, a po raz pierwszy na ekranie pojawiają się zjawiskowi Filip Wiłkomirski i Tytus Szymczuk.
14-letni
Dawid opiekuje się młodszym bratem i próbuje sprostać oczekiwaniom
matki, która chce wyrwać się z toksycznej przeszłości i zacząć od nowa,
bez męża osadzonego w więzieniu. Choć chłopak ma talent i siłę, to w
codzienności rozpiętej między szkołą, domem i ulicą coraz trudniej mu
zachować kontrolę. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w ich
życie wkracza Konrad – jedyny dorosły, któremu Dawid naprawdę ufa. To
jednak dopiero początek burzliwych wydarzeń, które mogą ostatecznie
rozbić tę rodzinę… albo ją ocalić.
źródło: https://tiny.pl/zp2-yz9t
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Serdecznie zapraszamy od 20 listopada do 10 grudnia 2025,
wszystkie dzieci, młodzież i dorosłych z Częstochowy i Powiatu
Częstochowskiego, na wielkoformatową i plenerową wystawę fotografii
"Uśmiech Świata" Elżbiety Dzikowskiej prezentowaną na ogrodzeniu
Technicznych
Zakładów Naukowych w Częstochowie, przy ul. Jasnogórskiej 84/90.
Wystawa jest ogólnodostępna i nieodpłatna. Wystawie towarzyszy konkurs
fotograficzny na najpiękniejszy uśmiech mieszkańców Częstochowy i
Powiatu Częstochowskiego, zorganizowany przez Jurajski
Fotoklub Częstochowa. Prace można przesyłać do 10 grudnia 2025. Regulamin konkursu: www.jurajski-fotoklub.pl
Wielkoformatowa i plenerowa wystawa fotografii "Uśmiech Świata" cenionej podróżniczki Elżbiety Dzikowskiej, przemierzającej od wielu już lat kontynenty, znanej wszystkim widzom, m.in. z legendarnego programu "Pieprz i Wanilia", realizowanego dla TVP wraz z Tonym Halikiem, została zorganizowana, w podarunku dla dzieci, młodzieży i wszystkich mieszkańców z Częstochowy i Powiatu Częstochowskiego dzięki wsparciu i przy współpracy: Urzędu Miasta Częstochowy, Technicznych Zakładów Naukowych w Częstochowie, Jurajskiego Fotoklubu Częstochowa, a także firm: Kreczmer Przewóz Osób, Biura Podróży Travel Częstochowa, Biura Podróży Mamuno, Drukarni Paula, May-Bus Transport Przeprowadzki, Inżbud, 10W Przemysław Wośko.
Sztuka fotograficzna znanej podróżniczki skłania do przemyśleń nad wieloma problemami, które nurtują świat, nad wielokulturowością naszego globu, jego różnorodnością oraz szacunkiem dla innych od nas ludzi.
10 grudnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 1948 roku w rocznicę podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Deklaracja stanowi fundament międzynarodowego prawa, określając podstawowe prawa i wolności przysługujące każdemu człowiekowi, niezależnie od jego pochodzenia, narodowości, religii, płci czy statusu społecznego.
Ryszard Kapuściński we wstępie do albumu Elżbiety Dzikowskiej „Uśmiech Świata” pisał: „(...) Razem z autorką podróżujemy przez kraje i kontynenty, konstatując z radością, że jedną z cech łączących
ludzi wszystkich ras i kultur jest zdolność do uśmiechania
się, zdolność, którą posiadamy wszyscy niezależnie od tego, jaki mamy
kolor skóry, jakim mówimy językiem, jaką wyznajemy religię.(...).”
Uśmiech zbliża i jednoczy ludzi, czyni nas piękniejszymi, młodszymi, życzliwszymi, optymistyczniej nastawionymi do świata. Uśmiech ułatwia życie, jest najlepszym terapeutą i dostępnym dla każdego językiem międzynarodowym.
Spotkanie z fotografią w tak pozytywny sposób ukazującą świat, niesie, oprócz walorów artystycznych, ważne przesłanie uwrażliwienia społeczeństwa na sprawy różnorodności kulturowej, tolerancji i pokoju i uświadamia nam wszystkim niezwykłą wartość jaką jest drugi człowiek.
źródło: informacja prasowa
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Poruszająca, brutalnie prawdziwa, lecz niepozbawiona czułości, historia walki o marzenia, rodzinę i miłość, autorstwa jednego z najciekawszych polskich reżyserów – Macieja Sobieszczańskiego („Zgoda”, „Performer”). „Brat” to opowieść o kruchej kobiecie, która musi znaleźć w sobie siłę, by przeprowadzić synów przez trudny czas dojrzewania bez ojca, ocalić ich niewinność i dać sobie szansę na osobiste szczęście. W filmie występują Agnieszka Grochowska, Julian Świeżewski, Tomasz Schuchardt i Jacek Braciak, a po raz pierwszy na ekranie pojawiają się zjawiskowi Filip Wiłkomirski i Tytus Szymczuk.
14-letni
Dawid opiekuje się młodszym bratem i próbuje sprostać oczekiwaniom
matki, która chce wyrwać się z toksycznej przeszłości i zacząć od nowa,
bez męża osadzonego w więzieniu. Choć chłopak ma talent i siłę, to w
codzienności rozpiętej między szkołą, domem i ulicą coraz trudniej mu
zachować kontrolę. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w ich
życie wkracza Konrad – jedyny dorosły, któremu Dawid naprawdę ufa. To
jednak dopiero początek burzliwych wydarzeń, które mogą ostatecznie
rozbić tę rodzinę… albo ją ocalić.
źródło: https://tiny.pl/zp2-yz9t
Zajęcia plastyczne, podczas których rodzice z dziećmi stworzą samodzielnie dekoracje świąteczną.
Zajęcia dla rodziców z dziećmi w wieku 6 – 12 lat.
Obowiązują wcześniejsze zapisy!
źródło: https://tiny.pl/cj0x96rh
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Spotkanie dla rodziców, którzy chcą lepiej rozumieć emocje i zachowania dorastających dzieci. Psycholog Beata Bielecka pokaże, jak budować relację opartą na zaufaniu i spokoju.
Wstęp wolny!
źródło: https://tiny.pl/4pn_s091
Idealny film na jesienno-zimową aurę, tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. Hit tegorocznego festiwalu Nowe Horyzonty i oficjalny tajwański kandydat do Oscara.
Pulsująca nocnym życiem stolica Tajwanu. Trzy kobiety przeprowadzają się do Tajpej, aby otworzyć nowy rozdział w życiu: niemająca szczęścia do miłości ani pieniędzy Shu-Fen oraz jej córki – nastoletnia i zadziorna I-Ann oraz diabelnie urocza, kilkuletnia I-Jing. Podczas gdy samotna mama rozkręca na nocnym targu własny stragan z kluskami, I-Ann zamiast studiować dorabia jako dealerka betelu – lokalnego odpowiednika naszych snusów, a I-Jing na własną rękę (dosłownie i w przenośni…) eksploruje zakamarki kuszącego neonami marketu. W mieście wielkich szans i nie mniejszych rozczarowań tajwańsko-amerykańska reżyserka bierze pod lupę kobiece więzi rodzinne, w których nie brakuje pęknięć, ale też czułości. W efekcie powstał tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. I o co chodzi z tą lewą ręką?
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Shih-Ching Tsou, dla której to wprawdzie pierwszy tytuł jako samodzielnej reżyserki, ale Tsou zadebiutowała już ponad 20 lat temu – i to u boku samego Seana Bakera, z którym od lat przyjaźni się w życiu i na planie zdjęciowym. Wspólnie wyreżyserowali drugi pełny metraż Bakera – „Take Out”, a Tsou była także producentką jego innych filmów: „Starlet” („Gwiazdeczka”), „Tangerine” („Mandarynki”), „The Florida Project” i „Red Rocket”. Sean Baker jest również współautorem scenariusza do „Left-Handed Girl” oraz producentem wiodącym filmu. Jego charakterystyczne spojrzenie na rzeczywistość i sposób opowiadania historii są w tym projekcie wyraźnie obecne – Baker odpowiada tu także w całości za montaż! Światowa premiera filmu odbyła się na Festiwalu w Cannes i dziś z powodzeniem kontynuuje festiwalową trasę zdobywając nagrody. Krytycy chwalą świadomą, dopracowaną reżyserię, dynamikę dialogów, sposób przedstawienia relacji rodzinnych i świata z perspektywy dziecka – w słodko-gorzki, a momentami tragikomiczny sposób – porównując pod tym kątem „Left-Handed Girl” do „The Florida Project”.
źródło: https://tiny.pl/d2mktwj0
Magiczny spektakl baletowy "Dziadek do Orzechów" w wykonaniu renomowanego polskiego zespołu Królewski Balet Klasyczny! Ta klasyczna historia o walce między dobrą a złą mocą w połączeniu z piękną muzyką Piotra Czajkowskiego, zachwyci zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobaczysz, jak mała Klara wraz z Dziadkiem do Orzechów, wyrusza w magiczną podróż przez Królestwo Śniegu i Królestwo Słodyczy, aby pokonać Króla Myszy i uwolnić Królestwo Land of Sweets. Wspaniałe stroje, dynamiczne choreografie oraz niezwykła muzyka sprawią, że ta opowieść o walce dobra ze złem na pewno zostanie z Tobą na długo. Zespół Królewski Balet Klasyczny to grupa wybitnych tancerzy, którzy swoją pasją i zaangażowaniem włożą w każdy krok, aby zaoferować publiczności spektakularne widowisko. Nie przegap okazji, aby zobaczyć jedno z najpiękniejszych i najbardziej klasycznych dzieł baletowych w wykonaniu Polskiego zespołu Królewski Balet Klasyczny! Zapraszamy na niezapomniany spektakl baletowy "Dziadek do Orzechów"! To klasyczna opowieść, która zachwyci zarówno miłośników baletu, jak i osoby szukające niezapomnianych wrażeń kulturalnych. Historia rozpoczyna się w Wigilię Bożego Narodzenia, gdy młoda dziewczynka o imieniu Klara otrzymuje od swojego dziadka tajemniczy prezent. Kiedy wszyscy zasną, zabawka ożywa, a Dziadek do Orzechów staje się prawdziwym księciem i zabiera Klarę do magicznego świata. Tam Klara spotyka cukrową wróżkę, walczące miotłami myszy, piękne baletnice oraz magiczne postacie z różnych krain. Niezwykłe kostiumy, zapierające dech w piersiach układy taneczne oraz wyjątkowa muzyka Piotra Czajkowskiego sprawiają, że ten baletowy spektakl jest jednym z najbardziej wyczekiwanych przez naszą publiczność. To dzieło sztuki, które zrobi na Tobie ogromne wrażenie i pozostawi niezapomniane wspomnienia.
Nie przegap okazji, by zobaczyć "Dziadka do Orzechów" na własne oczy! To spektakl, który wciągnie Cię w magiczną, zimową atmosferę i pozwoli na chwilę przenieść się do innego świata. Dziadek do Orzechów to osadzona w bożonarodzeniowych realiach podróż do świata dziecięcej wyobraźni. Ten klasyczny balet z muzyką arcymistrza gatunku Piotra Czajkowskiego należy do ścisłego kanonu, ciesząc się niesłabnącą popularnością pomimo upływającego czasu. Warto zadać sobie pytanie, dla czego tak się dzieje? Zapewne każdy ma swoją, ze wszech miar uprawnioną odpowiedź: piękna muzyka, atmosfera świąt Bożego Narodzenia, choreograficzna maestria, czy wreszcie bogate kostiumy i scenografia. To wszystko znajdą Państwo i w realizacji Królewskiego Baletu Klasycznego, ale jest coś jeszcze, na co zwracamy baczną uwagę. Dziadek do Orzechów to doskonała płaszczyzna międzypokoleniowych spotkań. Tutaj każde dziecko jest traktowane ze zrozumieniem i atencją godną dorosłych, a dorośli, niezależnie od wieku mają nadzwyczajną okazję by na nowo odkryć, odszukać w sobie dziecko. I tak, w świecie, który być może jak nigdy dotąd podzielił i odseparował od siebie generację nasz spektakl jawi się jako platforma integrująca nierzadko obce sobie, choć spokrewnione jednostki oraz dusze. Fabuła "Dziadka do Orzechów" składa się z dwóch aktów.
Główna bohaterka to
Klara, która w wigilię Bożego Narodzenia obok wielu innych prezentów
znajduje pod choinką drewnianego dziadka do orzechów. Zabawka bardzo
przypada jej do gustu, choć poza nią nikt nie dostrzega w niej niczego
godnego uwagi. Rodzina Klary jak co roku świętuje oczekiwanie na
narodziny Bożej Dzieciny. Gdy zapada noc, dziewczynka zasypia w fotelu.
Wtedy zaczynają dziać się niezwykłe rzeczy. Dziadek do orzechów ożywa i
ratuje Klarę atakowaną przez mysie wojsko i jego Króla. Dowodząc
ołowianymi żołnierzykami brata toczy zacięty bój, który niemal przypłaca
życiem. Na szczęście Klara w porę przychodzi mu z pomocą za co zostaje
nagrodzona przez Królową Śniegu. W drugim akcie Dziadek do orzechów
zamienia się w przystojnego księcia i zabiera Klarę do Krainy Słodyczy.
Podczas wędrówki dziewczynka spotyka tajemnicze postacie, które tańczą
ogniste flamenco, tradycyjny taniec rosyjski, chiński oraz taniec
orientu. Wreszcie wędrowcy docierają do stolicy, gdzie Klara zostaje
powitana z honorami godnymi prawdziwej księżniczki i zaproszona na bal
do pałacu. Tam wraz księciem tańczy walca otoczona wirującymi kwietnymi
girlandami. Niestety z nastaniem północy wszystko rozwiewa się niczym
mgła, a dziewczynka budzi się w fotelu tuląc w ramionach drewnianą
zabawkę.
źródło: https://tiny.pl/mjc4m07h
Kiedy Gośka poznaje w internecie Grześka , jest przekonana, że to w końcu Ten Jedyny. Grzesiek wariuje na jej punkcie, obsypuje kwiatami, oświadcza się w Wenecji. To musi być miłość, prawda? Ale na tym perfekcyjnym obrazku szybko zaczynają pojawiać się rysy. Wkrótce ich wspólny dom staje się dla Gośki najniebezpieczniejszym z miejsc. Smarzowski zagląda do „dobrych domów”, gdzie dzieją się rzeczy, o których większość woli milczeć. Dom dobry to film o granicach miłości, którego nie da się zapomnieć.
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Regionalne dziedzictwo kulinarne Częstochowy – między słowem a stołem”, organizowanym w ramach 55-lecia Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie oraz 200-lecia połączenia Starej Częstochowy i Częstochówki.
Wydarzenie podkreśli bogactwo lokalnych tradycji kulinarnych, ukazując je w perspektywie języka kultury i współczesnych praktyk żywieniowych.
źródło: https://tiny.pl/5pgz9jj5
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Idealny film na jesienno-zimową aurę, tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. Hit tegorocznego festiwalu Nowe Horyzonty i oficjalny tajwański kandydat do Oscara.
Pulsująca nocnym życiem stolica Tajwanu. Trzy kobiety przeprowadzają się do Tajpej, aby otworzyć nowy rozdział w życiu: niemająca szczęścia do miłości ani pieniędzy Shu-Fen oraz jej córki – nastoletnia i zadziorna I-Ann oraz diabelnie urocza, kilkuletnia I-Jing. Podczas gdy samotna mama rozkręca na nocnym targu własny stragan z kluskami, I-Ann zamiast studiować dorabia jako dealerka betelu – lokalnego odpowiednika naszych snusów, a I-Jing na własną rękę (dosłownie i w przenośni…) eksploruje zakamarki kuszącego neonami marketu. W mieście wielkich szans i nie mniejszych rozczarowań tajwańsko-amerykańska reżyserka bierze pod lupę kobiece więzi rodzinne, w których nie brakuje pęknięć, ale też czułości. W efekcie powstał tryskający energią komediodramat o tym, że rodziny się nie wybiera, ale gdybyśmy mogli, to zaprosilibyśmy do niej… surykatkę. I o co chodzi z tą lewą ręką?
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Shih-Ching Tsou, dla której to wprawdzie pierwszy tytuł jako samodzielnej reżyserki, ale Tsou zadebiutowała już ponad 20 lat temu – i to u boku samego Seana Bakera, z którym od lat przyjaźni się w życiu i na planie zdjęciowym. Wspólnie wyreżyserowali drugi pełny metraż Bakera – „Take Out”, a Tsou była także producentką jego innych filmów: „Starlet” („Gwiazdeczka”), „Tangerine” („Mandarynki”), „The Florida Project” i „Red Rocket”. Sean Baker jest również współautorem scenariusza do „Left-Handed Girl” oraz producentem wiodącym filmu. Jego charakterystyczne spojrzenie na rzeczywistość i sposób opowiadania historii są w tym projekcie wyraźnie obecne – Baker odpowiada tu także w całości za montaż! Światowa premiera filmu odbyła się na Festiwalu w Cannes i dziś z powodzeniem kontynuuje festiwalową trasę zdobywając nagrody. Krytycy chwalą świadomą, dopracowaną reżyserię, dynamikę dialogów, sposób przedstawienia relacji rodzinnych i świata z perspektywy dziecka – w słodko-gorzki, a momentami tragikomiczny sposób – porównując pod tym kątem „Left-Handed Girl” do „The Florida Project”.
źródło: https://tiny.pl/d2mktwj0
Podczas zajęć plastycznych dzieci będą miały okazję ozdobić dzwoneczki techniką decoupage.
Zajęcia dla dzieci w wieku 6 – 12 lat.
Obowiązują wcześniejsze zapisy!
źródło: https://tiny.pl/0-0d2tf1
Poruszająca, brutalnie prawdziwa, lecz niepozbawiona czułości, historia walki o marzenia, rodzinę i miłość, autorstwa jednego z najciekawszych polskich reżyserów – Macieja Sobieszczańskiego („Zgoda”, „Performer”). „Brat” to opowieść o kruchej kobiecie, która musi znaleźć w sobie siłę, by przeprowadzić synów przez trudny czas dojrzewania bez ojca, ocalić ich niewinność i dać sobie szansę na osobiste szczęście. W filmie występują Agnieszka Grochowska, Julian Świeżewski, Tomasz Schuchardt i Jacek Braciak, a po raz pierwszy na ekranie pojawiają się zjawiskowi Filip Wiłkomirski i Tytus Szymczuk.
14-letni
Dawid opiekuje się młodszym bratem i próbuje sprostać oczekiwaniom
matki, która chce wyrwać się z toksycznej przeszłości i zacząć od nowa,
bez męża osadzonego w więzieniu. Choć chłopak ma talent i siłę, to w
codzienności rozpiętej między szkołą, domem i ulicą coraz trudniej mu
zachować kontrolę. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w ich
życie wkracza Konrad – jedyny dorosły, któremu Dawid naprawdę ufa. To
jednak dopiero początek burzliwych wydarzeń, które mogą ostatecznie
rozbić tę rodzinę… albo ją ocalić.
źródło: https://tiny.pl/zp2-yz9t
Uczniowie Częstochowskiej Szkoły Suzuki zaprezentują repertuar kolęd, wprowadzając nas w magiczny klimat nadchodzących Świąt.
źródło: https://tiny.pl/3f5_jbsw
Film przedstawia postać Jacka „Budynia” Szymkiewicza – nietuzinkowego, utalentowanego artysty i osobowości scenicznej, znanego z wyjątkowych, poetyckich tekstów i pasji do muzyki. Postać Budynia ukazana jest bez kategoryzacji, specjalnych ubarwień i ustalonej tezy. Był twórcą niebanalnym, trudnym do uchwycenia, czułym i empatycznym, ale także nieoczekiwanie szalonym i kontrowersyjnym. W filmie pojawiają się jego wypowiedzi, rozmowy z przyjaciółmi oraz wywiady ze znanymi osobowościami sceny muzycznej, którzy byli mu bliscy. Całość wsparta jest kolażami video oraz animacjami, które stanowią symboliczny wyraz jego natury uwidocznionej w tekstach jego piosenek. Film podejmuje temat relacji międzyludzkich, zdrowia psychicznego, uzależnień oraz społecznych przekroczeń, a wszystko dzieje się na tle społecznego przełomu lat 90-tych ubiegłego wieku, polskiej sceny niezależnej i świata artystycznego. Obserwujemy, jak muzyka może stać się sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, choć wiąże się z tym wiele trudnych decyzji i wyzwań.
Jacek „Budyń” Szymkiewicz to wyjątkowa postać dla polskiej muzyki – wszechstronny i szalenie zdolny założyciel między innymi Pogodno czy Babu Król. W filmie Sebastiana Juszczyka jego przyjaciele – Katarzyna Nosowska, Krzysztof Zalewski, Stanisław Soyka i wielu innych – przybliżają nam jego pełną paradoksów postać. To opowieść o niepokornym artyście, o jego trudnych relacjach, zdrowiu psychicznym, uzależnieniach oraz kreatywnym buncie na tle społecznego przełomu lat 90. Muzyka stała się jego sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, ale jaka była tego cena? Unikalne wywiady i materiały archiwalne w filmie łączą się z animacjami i kolażami, które przenoszą nas w złożony świat Budynia i zachwyciły publiczność na tegorocznym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
źródło: https://tiny.pl/hpkw5f3p
Winylowe i Muzyczne Delicje to autorskie spotkania muzyczne Zbigniewa Burdy, który na przykładzie określonych fragmentów muzycznych prezentuje możliwości audiofilskiego sprzętu muzycznego, dostarczanego przez specjalistyczny salon Delta-Audio.
Podczas tych wieczorów uczestniczki i uczestnicy wydarzenia mogą poznać nie tylko możliwości specjalnego sprzętu do odtwarzania muzyki, usłyszeć, jak brzmi muzyka w odpowiednich warunkach, ale również poznać ciekawą historię wielu ważnych utworów i zespołów muzycznych. Prowadzeniem i autorskim doborem ścieżek dźwiękowych zajmuje się Zbigniew Burda.
Wstęp na Winylowe i Muzyczne Delicje odbywa się na podstawie zaproszeń. W celu ich zdobycie prosimy o bezpośredni kontakt z prowadzącym.
Wydarzenie odbywa się w wybrane czwartki.
źródło: https://tiny.pl/dhkl5
4 grudnia, godzina 19.00
Spotkanie z Teresą Dzielską
Teresa Dzielska, aktorka filmowa i teatralna. Od 2002 roku związana z
Teatrem im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Współpracowała z wieloma
teatrami. Między innymi: Teatrem STU w Krakowie, Teatrem „Atelier” im.
Agnieszki Osieckiej w Sopocie. Stworzyła w Dobroniu swój autorski Teatr
„SPokoleń”, Zdobywający za swoje przedstawienia główne nagrody oraz
wyróżnienia na wielu ogólnopolskich przeglądach amatorskich zespołów
teatralnych. W pamięci widzów zapisała się swoimi kreacjami w wielu
filmach fabularnych i serialach. Wystąpiła m.in. w filmach „Leśne doły”,
„Marszałek Piłsudski” oraz w „Marcinelle” (Polsko-włoska koprodukcja).
Aktorkę można zobaczyć w serialach: „Matka” „Dzielnica Strachu,
„Heweliusz” A niebawem w kolejnej telewizyjnej produkcji „Przepis na
zbrodnię”. Dla aktorki niezwykle ważna jest jej praca w macierzystym
teatrze. Tu aktorkę możemy zobaczyć w przedstawieniach: „Mewa”, ”Cudowna
terapia” oraz w produkcjach dla najmłodszych. Jak w spektaklu „Trzy
świnki”, który właśnie prezentowany jest przez Teatr im. A. Mickiewicza w
Częstochowie. Aktorce dobro zwierząt jest szczególnie bliskie. W domu
dba o dobrostan dwóch kotów, psa i papugi Żako. Jest też królik, o
którego dba córka Maja.
Wstęp wolny. Rezerwacja miejsc, telefon: 889 084 499
11 grudnia, godzina 19.00
Spotkanie z Michałem Kulą
Michał Kula, aktor filmowy i teatralny. Od 1994 roku związany na stałe z
Teatrem im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Występował na scenach Teatru
Nowego w Poznaniu, Teatru im Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, Teatru im
Jana Kochanowskiego w Opolu, Teatru Muzycznego we Wrocławiu.
Współpracował z Teatrem STU w Krakowie ora grupą kabaretową Rafała
Kmity. Aktor ma bogaty dorobek filmowy. Widzowie mają w pamięci jego
kreacje stworzone w serialach: „Kasta”, „Pitbull” i filmach fabularnych:
„Borys”, „Botoks”, Pitbull ostatni pies”, „Pitbull, nowe porządki”,
„Smoleńsk”. Niedawno aktora mogliśmy oglądać w przedstawieniu „Tango”,
najnowszej premierze Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Jest
przyjacielem zwierząt. W wolnych chwilach gra na gitarze i śpiewa.
Wstęp wolny. Rezerwacja miejsc, telefon: 889 084 499
Wyobraź sobie Nowy Jork przykryty śniegiem, dźwięki dzwoneczków na Piątej Alei, zapach kawy w klasycznej kawiarni i swing płynący z gramofonu. Niezwykły koncert Natalii Świerczyńskiej przeniesie Cię wprost w serce lat 40., 50. i 60., do dźwięków ponadczasowych standardów i największych hitów Franka Sinatry. Już od 10 lat koncert Winter Songs of Frank Sinatra rozgrzewa serca publiczności w całej Polsce - i w tym roku wracamy z jeszcze większą dawką swingującej świątecznej energii! W programie usłyszysz największe zimowe przeboje, takie jak Let It Snow, Jingle Bells czy Winter Wonderland, oraz ponadczasowe hity Franka Sinatry, m.in. New York, New York czy My Way. Tym razem - w nowych, specjalnie przygotowanych aranżacjach. Piosenki największego dżentelmena wszech czasów, opowiedziane z perspektywy kobiety - a dokładniej: zaśpiewane przez Natalię Świerczyńską - to gwarancja niezapomnianego wieczoru.
Wystąpią:
Natalia Świerczyńska - wokal
Dawid Kostka - gitara
Michał Baranowski - fortepian
Wojciech Judkowiak - kontrabas
Sebastian Skrzypek - perkusja T
omasz Orłowski - trąbka
Dawid Tokłowicz - saksofon altowy
Karol Wieczorek - saksofon tenorowy
Piotr Banyś - puzon
Bilety: www.kupbilecik.pl
źródło: https://tiny.pl/9ry6kr8w
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Na zajęciach dzieci będą miały okazję stworzyć własną bombkę na choinkę techniką decoupage.
Zajęcia dla dzieci w wieku 8 – 12 lat
Obowiązują wcześniejsze zapisy!
źródło: https://tiny.pl/s98ybb2n
W programie:
WSTĘP WOLNY
źródło: https://tiny.pl/9y_r8q8t
Prace zarówno rysunkowe i malarskie, w różnych stylistykach: abstrakcja, realizm, malarstwo strukturalne.
źródło: https://tiny.pl/m1t-pvs2
Teresa Werner - Koncert "Marzeniami do sukcesu". Teresa Werner to polska
piosenkarka pochodząca z Nakła Śląskiego. Kariera Teresy Werner
przyspieszyła po nagraniu takich hitów jak "Miłość jest piękna",
"Dałabym Ci dała" czy "Kocham swoje morze", które wielokrotnie i
bezkonkurencyjnie wygrywały telewizyjne i radiowe listy przebojów. Jej
kompozycje oraz teledyski są emitowane na antenach stacji radiowych i
telewizyjnych. Dotychczas w dorobku artystki ukazały się płyty CD oraz
DVD. Pierwszy album "Spełnić Marzenia" uzyskał najpierw status Złotej
Płyty, a następnie Platynowej Płyty. Artystka została wyróżniona przez
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaką honorową "Zasłużony
dla Kultury Polskiej". Teresa Werner znalazła się w prestiżowym
leksykonie "Polki mają głos", w którym zaprezentowano 100 najbardziej
wpływowych Polek na stulecie nadania praw wyborczych kobietom w Polsce. W
lipcu 2013 Wyższa Rada Ekspertów Międzynarodowego Intelektualnego
Społeczeństwa Niezależnego Międzynarodowego PEN Clubu odznaczyła
piosenkarkę tytułem doktora honoris causa. Teresa Werner zrealizowała
swoje wielkie marzenie i wyprodukowała własną ekskluzywną linię perfum
dla kobiet i mężczyzn, które w krótkim czasie stały się absolutnymi
bestsellerami! Z okazji jubileuszu 10-lecia solowej pracy artystycznej
na rynku ukazała się złota limitowana edycja perfum. Piosenkarka wzięła
udział w prestiżowym międzynarodowym festiwalu w chorwackim Szybeniku
"Večeri dalmatinske šansone 2013", gdzie jej występ spotkał się z
wielkim uznaniem dla jej twórczości. Teresa Werner jest stałym gościem w
telewizyjnym programie "Śląska Karuzela" w Telewizji TVS, który
prowadzony jest przez Sławomira i Kajrę, którzy z przyjemnością
prezentują wszelkie nowości z artystycznego świata Teresy Werner.
Obecnie promuje swój najnowszy już czwarty album CD "Sekret Miłości", a
także książkę "Marzeniami do sukcesu". Nie zwalnia tempa i z całą
pewnością jest najczęściej koncertującą artystką w Polsce. Ikona stylu
dla kobiet, ideał piękna dla mężczyzn. Jedyna i niepowtarzalna - Teresa
Werner.
źródło: https://tiny.pl/tmdsbkxz
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Joanna i Valentin wybrali się na terapię małżeńską. Zgodni są tylko co do jednego - że zamierzają się rozstać, a zgrany zespół stanowią jedynie podczas kłótni.
Terapeuta diagnozuje u nich tak ostry stan napięcia, że sięga po specjalną metodę: cudowną terapię. Muszą sobie wyobrazić cud, że nagle wszystko jest między nimi w porządku. Efekt jest odwrotny - fikcyjne wyobrażenie szczęścia uwypukla tylko obecną między nimi pustkę. Oboje jeszcze mocniej się zacietrzewiają. Również gra w zamianę ról nie przynosi skutku, a staje się idealną okazją, by przedstawić partnera jako potwora i go przedrzeźniać. Joanna i Valentin wydają się naprawdę beznadziejnym przypadkiem, aż terapeucie kończą się ćwiczenia i zarządza przerwę… Gdy sesja zostaje wznowiona, psycholog po odbytej rozmowie telefonicznej wydaje się zupełnie roztrzęsiony. Nie jest w stanie prowadzić dalej terapii, aż w końcu zdziwieni małżonkowie przystępują do kontrnatarcia. Teraz to oni zaczynają zadawać pytania...
Reżyseria - Tomasz Man
Tekst - Daniel Glattauer,
Przekład – Piotr Szalsza
Reżyseria,
muzyka – Tomasz Man,
Asystent reżysera - Adam Hutyra,
Scenografia,
kostiumy – Anetta Piekarska-Man,
Animacje – Zuzanna Piekarska
Obsada: Teresa Dzielska, Adam Hutyra, Marek Ślosarski
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Isabel Rubio – dyrygent
Georges Bizet – Arlezjanka – Farandola
Manuel de Falla – El amor brujo – Taniec odnia
Maurice Ravel – Bolero
Manuel de Falla – Trójgraniasty kapelusz – Suita 1 & 2
Geronimo Gimenez – La boda de Luis Alonso - Intermedio
Isabel Rubio
Hiszpańska
dyrygentka Isabel Rubio jest obecnie dyrektorką muzyczną Jove Orquestra
de les Comarques Gironines (JOCG), a także dyrygentką współpracującą z
Orquestra Simfònica del Vallès oraz Orquestra Vigo 430.
Laureatka
licznych międzynarodowych konkursów dyrygenckich, w 2021 roku znalazła
się w gronie finalistów konkursu na stanowisko asystentki Kirilla
Petrenki przy Berlińskiej Filharmonii.
Jej imponująca kariera sprawiła, że w
ostatnich latach prowadziła tak renomowane zespoły, jak Orkiestra Radia
i Telewizji Hiszpańskiej, Narodowa Orkiestra Hiszpanii, Orkiestra
Teatru Królewskiego w Madrycie, Filharmonia Gran Canarii, Orkiestra
Symfoniczna w Walencji, Orkiestra Regionu Murcji, Oviedo Filarmonía,
Orkiestra Symfoniczna w Bilbao, Orquestra de Cambra Illa de Menorca,
Orquestra Federal de la Comunitat Valenciana oraz Sine Tempore Chamber
Orchestra.
Ukończyła z wyróżnieniem studia
dyrygentury orkiestrowej i perkusji w konserwatoriach w Murcji i
Brukseli, uzyskując tytuł Superior Degree, a następnie ukończyła studia
magisterskie z pedagogiki muzycznej. Kształcenie kontynuowała w Valencia
International Orchestra Conducting Academy, studiując pod kierunkiem
José Miguela Rodilli, José Rafaela Pascuala-Vilaplany i Cristóbala
Solera.
Swoje umiejętności doskonaliła
również na kursach mistrzowskich u wybitnych pedagogów, m.in. Paavo i
Kristjana Järvich, Johna Carewe’a, Dimy Slobodeniouka, Leonida Grina,
George’a Pehlivaniana, Nicolása Pasqueta, Rubéna Gimeno, Álvaro
Albiacha, Yi-Chen Lin, Douglasa Bostocka, Jana Cobera czy Eugene’a
Corporona.
Isabel Rubio regularnie występuje na
prestiżowych festiwalach, takich jak Pärnu Music Festival w Estonii,
Semana de Música Religiosa de Cuenca, Festiwal Muzyki Organowej w Lugo,
Composition Meetings of the Valencia Orchestra, Ourearte Music Fest w
Portugalii, International Music Competition Violin CullerArts czy Malaga
International Film Music Festival.
W ostatnim czasie dyrygowała m.in.
Orkiestrą Symfoniczną Bilbao, Orkiestrą Symfoniczną Kastylii i Leónu,
Orkiestrą Extremadura, Orquestą Ciudad de Granada, Orquestą Nacional de
España, Sinfónicą de Galicia oraz Sinfónicą de Tenerife.
W 2024 roku artystka wydała swój
debiutancki album pod szyldem wytwórni IBS Classical, nagrany z
Orkiestrą Symfoniczną Kastylii i Leónu oraz pianistą Josu de Solaunem,
zawierający Koncert fortepianowy nr 3 Rachmaninowa i Koncert
fortepianowy nr 2 Prokofiewa.
BILETY: 55 zł (normalny), 45 zł (ulgowy)
do nabycia w kasie Filharmonii i na stronie www oraz 30 zł do nabycia w
kasie Filharmonii.
źródło: https://tiny.pl/t7wdm141
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
KartonSHOW – warsztaty scenografii i rekwizytu.
Zajęcia skierowane są do młodzieży w wieku 15-19 lat.
Spotkania odbędą się w dwa weekendy: 6 i 7 i 13 i 14 grudnia 2025
24h warsztatów (4 dni × 6h)
Warsztaty poprowadzi plastyk: Marcin Kozierkiewicz, koordynatorką projektu jest aktorka, edukatorka teatralna: Sylwia Karczmarczyk
Co robimy?
Tworzymy lalki teatralne z kartonu
Budujemy scenografię i rekwizyty
Projektujemy historie i bohaterów
Robimy sesję zdjęciową i tworzymy własny komiks!
Opłata za warsztaty: 430 zł, więcej informacji znajdziesz na: www.teatr-mickiewicza.pl
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
Kiermasz Świąteczny "Sztuka i Rękodzieło" w Mizera Studio
Będzie to okazja do zakupu unikatowych prezentów dla bliskich lub dla siebie.
- Znajdziesz
tutaj wyjątkowe obrazy, rysunki, grafiki, ceramikę, biżuterię, bombki,
rzeczy wykonane na szydełku oraz inne stylowe rękodzieło! Przyjdź i odkryj piękno ręcznie wykonanych rzeczy, które dodadzą Twoim Świętom wyjątkowego charakteru! Spotkajmy się na kiermaszu! - zapraszają organizatorzy.
Twórczynie i rękodzielniczki biorące udział w kiermaszu:
Agnieszka Batorek - szydełkowe Amonitki
Agnieszka Kamińska - ceramika
Sylwia Kiełbasińska - ręcznie malowane bombki
Małgorzata Mizera - rysunki, grafika, malarstwo
Paulina Paluch - poduchy i RYB-SON-y
Agnieszka Radwańska - wyroby szydełkowe
Karolina Suska - biżuteria, ozdoby choinkowe, rękodzieło wszelakie:)
Wyjątkowe warsztaty rodzinne, podczas których stworzone zostaną bożonarodzeniowe ozdoby z suszonych kwiatów i ziół.
To doskonała okazja, by poczuć magię świąt, spędzić twórczy czas z bliskimi i stworzyć niepowtarzalne dekoracje.
Wstęp: 20 zł
Bilety dostępne w kasie Ratusza.
Liczba miejsc ograniczona!
źródło: https://tiny.pl/dxy-cbxp
Podczas świątecznych warsztatów odkrywamy tradycje Bożego Narodzenia – opowiadamy historię Świętego Mikołaja, zastanawiamy się, skąd wzięła się choinka i zagłębiamy się w magię świątecznych zwyczajów. W części praktycznej tworzymy ozdobę na choinkę na plastrze drewna techniką decoupage.
Po zajęciach zabierzemy do domu własnoręcznie wykonany świąteczny stroik.
Obowiązują wcześniejsze zapisy!
źródło: https://tiny.pl/3hg6hyrq
Film przedstawia postać Jacka „Budynia” Szymkiewicza – nietuzinkowego, utalentowanego artysty i osobowości scenicznej, znanego z wyjątkowych, poetyckich tekstów i pasji do muzyki. Postać Budynia ukazana jest bez kategoryzacji, specjalnych ubarwień i ustalonej tezy. Był twórcą niebanalnym, trudnym do uchwycenia, czułym i empatycznym, ale także nieoczekiwanie szalonym i kontrowersyjnym. W filmie pojawiają się jego wypowiedzi, rozmowy z przyjaciółmi oraz wywiady ze znanymi osobowościami sceny muzycznej, którzy byli mu bliscy. Całość wsparta jest kolażami video oraz animacjami, które stanowią symboliczny wyraz jego natury uwidocznionej w tekstach jego piosenek. Film podejmuje temat relacji międzyludzkich, zdrowia psychicznego, uzależnień oraz społecznych przekroczeń, a wszystko dzieje się na tle społecznego przełomu lat 90-tych ubiegłego wieku, polskiej sceny niezależnej i świata artystycznego. Obserwujemy, jak muzyka może stać się sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, choć wiąże się z tym wiele trudnych decyzji i wyzwań.
Jacek „Budyń” Szymkiewicz to wyjątkowa postać dla polskiej muzyki – wszechstronny i szalenie zdolny założyciel między innymi Pogodno czy Babu Król. W filmie Sebastiana Juszczyka jego przyjaciele – Katarzyna Nosowska, Krzysztof Zalewski, Stanisław Soyka i wielu innych – przybliżają nam jego pełną paradoksów postać. To opowieść o niepokornym artyście, o jego trudnych relacjach, zdrowiu psychicznym, uzależnieniach oraz kreatywnym buncie na tle społecznego przełomu lat 90. Muzyka stała się jego sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, ale jaka była tego cena? Unikalne wywiady i materiały archiwalne w filmie łączą się z animacjami i kolażami, które przenoszą nas w złożony świat Budynia i zachwyciły publiczność na tegorocznym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
źródło: https://tiny.pl/hpkw5f3p
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Wyjątkowe spotkanie z Różą Hajkuś – lekarką, specjalistką pediatrii,
autorką cenionych książek o zdrowiu dla dzieci oraz twórczynią
niezwykle popularnego profilu @roza_hajkus. Jej ciepły styl, umiejętność
tłumaczenia skomplikowanych kwestii medycznych prostym językiem oraz
ogromne serce sprawiają, że stała się jedną z najważniejszych i
najbardziej lubianych popularyzatorek wiedzy o zdrowiu najmłodszych.
Róża Hajkuś w swojej pracy — zarówno w gabinecie POZ, jak i w mediach społecznościowych — odpowiada na pytania, które nurtują rodziców i przyszłych rodziców: jak dbać o zdrowie dzieci, jak reagować w trudnych sytuacjach, co jest normą, a co powinno niepokoić. Jej książki pokazują, że medycyna może być fascynującą przygodą, a troska o zdrowie maluchów zaczyna się od zrozumienia ich potrzeb.
Spotkanie w Hotelu Arche będzie doskonałym zwieńczeniem tegorocznego cyklu literackich wydarzeń — pełnym merytorycznej wiedzy, inspiracji i serdecznej atmosfery. To idealna okazja dla wszystkich, którzy mają dzieci, planują je mieć lub po prostu chcą poszerzyć swoją wiedzę o zdrowiu najmłodszych.
Po rozmowie będzie możliwość zdobycia autografu, zrobienia wspólnego zdjęcia oraz zadania pytań, które od dawna chodzą po głowie wielu rodzicom.
źródło: https://tiny.pl/08mj2zwc
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Czy marzyliście kiedykolwiek o partnerze idealnym? Chcielibyście móc na bieżąco zmieniać jego cechy, dopasowując go do swoich oczekiwań? Czy ucieszylibyście się, gdyby ta wyśniona druga połówka sama Was odnalazła? Jeżeli odpowiedzieliście "tak!" na którekolwiek z powyższych pytań, to zapraszamy na "Listę męskich życzeń", przezabawną komedię, w której nic nie wydaje się być oczywistym, zaś wszystko jest absolutnie upragnionym! Bill, rozwiedziony nudny statystyk, otrzymuje od swojego przyjaciela nieoczekiwany prezent urodzinowy, który wprowadzi wiele zamieszania do życia przyjaciół. Żaden z nich jednakowoż nie śmiał nawet przypuszczać, jak ta bajka się rozwinie. A takiego zakończenia nikt by się nie spodziewał!
Obsada (wymiennie):
Bill - Waldemar Obłoza; Leon - Kacper Kuszewski; Justine - Aneta Zając / Urszula Dębska
Autor: Norm Foster Tłumaczenie: Mirosław Połatyński
Reżyseria: Artur Barciś
Scenografia: Magdalena Michalska
Kostiumy: Cynthia Kaszyńska oraz Cynthia Kuźniak
Czas trwania spektaklu: 120 min z przerwą.
Bilety: www.ideaart.com.pl
źródło: https://tiny.pl/fwvj-n5g
W programie koncertu między innymi:
~ Last Christmas
~ Jingle Bell Rock
~ It’s Beginning To Look A Lot Like Christmas
~ Z Kopyta kulig rwie
~ Let It Snow, Let It Snow, Let It Snow
~ Jest taki dzień, Dzień jeden w roku
~ Wybrane polskie kolędy
~ Have Yourself A Merry Little Christmas
~ All I Want For Christmas
~ i wiele innych świątecznych utworów w niezwykłych jazzowych aranżacjach.
Pozwól, by dźwięki kwintetu jazzowego przeniosły Cię w świat pełen blasku świec i ciepła ludzkich spotkań.
Spędź
wyjątkowy grudniowy wieczór razem z nami, w atmosferze, która pozwoli
na chwilę zatrzymać się, odetchnąć i poczuć prawdziwą magię świąt.
źródło: https://tiny.pl/xqp41hhy
Czas trwania: ok. 3 godziny i 31 minut (2 przerwy). Odbiór rezerwacji najpóźniej tydzień przed operą.
Obsada: Daniele Rustioni (Dyrygent), Sonya Yoncheva (Maddalena di Coigny), Piotr Beczała (Andrea Chénier), Igor Golovatenko (Carlo Gérard)
Twórcy: Nicolas Joël (Reżyseria), Hubert Monloup (Scenografia i kostiumy), Duane Schuler (Światło)
Piotr Beczała występuje w roli szlachetnego poety, który pada ofiarą intryg i brutalności Rewolucji Francuskiej w pełnej pasji operze tragicznej Giordana.
Po świetnie przyjętym występie w Fedorze w sezonie Live in HD 2022–23, Beczała ponownie łączy siły z sopranistką Sonyą Yonchevą, wcielającą się tym razem w arystokratyczną ukochaną Chéniera – Maddalenę di Coigny. W roli Carla Gérarda, przedstawiciela rewolucyjnego terroru, który przesądza o losie kochanków, wystąpi baryton Igor Golovatenko. Za pulpitem dyrygenckim stanie Daniele Rustioni. Porywająca inscenizacja Nicolasa Joëla będzie transmitowana na żywo z nowojorskiej sceny Met do kin na całym świecie już 13 grudnia 2025 roku.
źródło: https://tiny.pl/g_24k4jv
Cztery lata, setki imprez, tysiące gości i jedna noc, która podkręci to świętowanie do maksimum.
Z okazji IV Urodzin Klubu Bristol zapraszamy na wyjątkowy koncert Kaza Bałagane — jednego z najbardziej rozpoznawalnych głosów polskiej sceny hip-hopowej, autora takich hitów jak „Blueface”, „Multisport” czy „Trendsetter”.
Po koncercie nie zwalniamy tempa — czeka Was mocny after-party set, który przejmie parkiet i poprowadzi noc do samego końca.
Bilety: dostępne stacjonarnie w Piwiarni Częstochowa
źródło: https://tiny.pl/jn2n1jsz
Od Autorki:
SAD tworzy możliwość spotkań.
Tam, gdzie możemy odnaleźć siebie.
Tam, gdzie nadzieja rodzi się w kwiatowym
pąku, aby dać swój owoc.
JABŁOŃ jest spotkaniem z samym sobą.
OWOCEM ich są relacje jakie mamy ze sobą i ze światem.
Małgorzata Śmietana - ogrodniczka – rysownik, malarz i grafik.
Urodziła się w Częstochowie w 1988roku. W latach 2007-2015 studentka Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie na kierunkach Filozofia ze specjalnością komunikacja społeczna, Malarstwo oraz Grafika. Autorka wystaw i uczestniczka zbiorowych, m.in. „Ślady czarnego kota” wystawa zbiorowa, Zapałczarnia, Częstochowa, 2015, „Przestań się gapić” MGS Częstochowa, 2019, „Droga do Binarowej” wystawa indywidualna, Galeria Stara Remiza, Wysowa Zdrój, 2024, wystawa sztuki Małgorzaty Śmietany, GOK, Kłomnice, 2025. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
źródło: https://tiny.pl/49yzkw17
KartonSHOW – warsztaty scenografii i rekwizytu.
Zajęcia skierowane są do młodzieży w wieku 15-19 lat.
Spotkania odbędą się w dwa weekendy: 6 i 7 i 13 i 14 grudnia 2025
24h warsztatów (4 dni × 6h)
Warsztaty poprowadzi plastyk: Marcin Kozierkiewicz, koordynatorką projektu jest aktorka, edukatorka teatralna: Sylwia Karczmarczyk
Co robimy?
Tworzymy lalki teatralne z kartonu
Budujemy scenografię i rekwizyty
Projektujemy historie i bohaterów
Robimy sesję zdjęciową i tworzymy własny komiks!
Opłata za warsztaty: 430 zł, więcej informacji znajdziesz na: www.teatr-mickiewicza.pl
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Kiermasz Świąteczny "Sztuka i Rękodzieło" w Mizera Studio
Będzie to okazja do zakupu unikatowych prezentów dla bliskich lub dla siebie.
- Znajdziesz
tutaj wyjątkowe obrazy, rysunki, grafiki, ceramikę, biżuterię, bombki,
rzeczy wykonane na szydełku oraz inne stylowe rękodzieło! Przyjdź i odkryj piękno ręcznie wykonanych rzeczy, które dodadzą Twoim Świętom wyjątkowego charakteru! Spotkajmy się na kiermaszu! - zapraszają organizatorzy.
Twórczynie i rękodzielniczki biorące udział w kiermaszu:
Agnieszka Batorek - szydełkowe Amonitki
Agnieszka Kamińska - ceramika
Sylwia Kiełbasińska - ręcznie malowane bombki
Małgorzata Mizera - rysunki, grafika, malarstwo
Paulina Paluch - poduchy i RYB-SON-y
Agnieszka Radwańska - wyroby szydełkowe
Karolina Suska - biżuteria, ozdoby choinkowe, rękodzieło wszelakie:)
Wystawa ma na celu przybliżenie dawnej architektury Częstochowy i jej historii. Dynamiczny rozwój miasta na przełomie XIX i XX wieku, jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego, skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w dalszych dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki szerokiej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi pochodzących z lat 1887–1914.
Zachowane projekty techniczne są nieocenionym i dotychczas szerzej nieprzebadanym materiałem archiwalnym. Po raz pierwszy na tak szeroką skalę zostanie zaprezentowanych ponad 200 wybranych projektów technicznych. Archiwalia te pozwolą na nowo odkryć architekturę Częstochowy sprzed 1914 roku oraz zobaczyć, jak wyglądałoby miasto, gdyby każdy z projektów został zrealizowany w 100 procentach.
Wstęp w cenie biletu do Galerii Dobrej Sztuki. Wejściówki dostępne od 2.12.2025 r. w kasie obiektu. Liczba miejsc ograniczona.
źródło: https://tiny.pl/9n0q56n0
Wyjątkowe spotkania z muzyką, stworzone z myślą o najmłodszych – od pierwszych miesięcy życia, przez przedszkolaki, aż po starsze dzieci.
Dostosowane dla dzieci w różnym wieku wydarzenia, w których melodia, rytm i harmonia przenoszą całe rodziny w niezwykły świat dźwięków.
Zabierz swoje dziecko w miejsce, gdzie muzyka staje się przygodą, a przygoda – pięknym wspomnieniem.
Czego możesz się spodziewać?
● Najpiękniejsze melodie w wykonaniu najlepszych artystów – muzyka klasyczna i instrumentalna uspokaja, inspiruje i wzbogaca rozwój emocjonalny dziecka.
● Przyjazna atmosfera – każdy uczestnik czuje się swobodnie i komfortowo.
● Wiedza przez zabawę – dzieci poznają świat muzyki, rozwijają gust i odwagę wyrażania siebie.
● Wspaniałe, rodzinne wspomnienia, które zostają na długo - czas trwania wydarzenia to około 45 minut
Dla kogo są te koncerty?
Wydarzenia są stworzone dla dzieci już od pierwszych miesięcy życia.
Specjalne formy dla dzieci w różnym wieku, aby każdy mógł w pełni czerpać z muzycznego spotkania:
● 0 - 3 lat –spokojne tempo i atmosfera, która wprowadza w muzyczny świat.
● 3 - 7 lat – bogatsza forma i rozbudowana historia, wciągająca, z odrobiną muzycznej dramaturgii i ciekawostek.
● 7 - 10 – bogata forma muzyczna oraz więcej ciekawostek i interakcji z muzykami.
● 0 - 10 lat – koncert dla rodzeństw i dzieci w różnym wieku, by wspólne
przeżycia budowały rodzinne więzi. Dostosowany dla różnorodnej grupy
wiekowej.
Jeśli dziecko delikatnie odbiega od wieku rekomendowanego w danej
grupie wiekowej, ale pasuje Ci inna godzina lub program.
Podczas koncertu dzieci nie tylko słuchają, ale i uczą się poprzez muzykę:
rozwijają kreatywność, pamięć i koncentrację
ćwiczą koordynację ruchową i wyrażanie emocji
poznają koncertowy savoir-vivre w przyjazny sposób
budują swoją wrażliwość i wyobraźnię
Informacje dodatkowe: każda osoba uczestnicząca w wydarzeniu – zarówno dziecko, jak i osoba dorosła – powinna posiadać swój własny bilet wstępu.
źródło: https://tiny.pl/258q2hxt
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Diego Velázquez – mistrz pełnego przepychu baroku, który na obrazach nie bał się pustki, osobisty malarz króla, który portretował lud, artysta zajmujący wysokie stanowiska w królewskiej administracji, autor jednych z najbardziej zagadkowych dzieł w historii sztuki. A przede wszystkim prekursor nowoczesnego malarstwa. Jego dzieła budziły zachwyt Édouarda Maneta, Pabla Picassa, Francisa Bacona czy Salvadora Dalego. Ten ostatni z autoportretów idola pożyczył nawet charakterystyczne wąsy, które stały się jego znakiem rozpoznawczym.
„Velázquez i jego tajemnica” dowodzi wpływu, jaki Velázquez wywarł na wiele pokoleń twórców, przybliża pełną ukrytych znaczeń twórczość Hiszpana, próbuje zbliżyć się do tajemnicy jego geniuszu. Prace tego najważniejszego – obok Caravaggia i Goi – europejskiego malarza znajdują się w najwspanialszych światowych kolekcjach. Wraz z twórcami filmu „Velázquez i jego tajemnica” przemierzamy więc sale Musée d’Orsay, Prado, Metropolitan Museum of Art, a kuratorzy, artyści, konserwatorzy, historycy objaśniają fenomen artysty. W centrum tej opowieści znajdują się słynne „Panny dworskie”, obraz, który zachwyca niezwykłą perspektywą, kunsztowną kompozycją, fenomenalną techniką i po dziś dzień wymyka się interpretacjom. Wielu wciąż poszukuje tego, co zobaczył Velázquez – tak o zagadkowym arcydziele mówią twórcy filmu. Ale „Velázquez i jego tajemnica” to nie tylko dzieła i eksperci, ale także wydobyte z telewizyjnych archiwów unikatowe, zaskakujące nagrania, w których o namiętności do Velázqueza opowiadają m.in. Dali, Bacon czy filozof Michel Foucault. Jednym z bohaterów dokumentu jest także Julian Schnabel. I dla każdego z nich Hiszpan pozostawał artystą na wskroś współczesnym.
źródło: https://tiny.pl/vc9532hn
Cofniemy się w czasie i zobaczymy, jak wyglądało życie tuż po wojnie. Twarze mieszkańców. Ulice, które już nie istnieją. Wydarzenia, które kształtowały przyszłość. To opowieść o ludziach, którzy nie poddali się mimo trudnych czasów. O mieście, które zaczęło wszystko od nowa.
Ten wyjątkowy film powstał z archiwalnych materiałów filmowych i zdjęć – w większości jeszcze nigdy nie pokazywanych publicznie.
Historia Częstochowy z lat 1945–1950 – pokazana tak, jak jeszcze jej nie widzieliśmy.
Scenariusz napisał Jarosław Kapsa i Krzysztof Kasprzak, konsultacja naukowa dr hab. Jerzy Mizgalski prof. UJD i dr Maciej Hyszko, realizacja Krzysztof Kasprzak, montaż Mateusz Nawrot.
Bilety w cenie 15zł do nabycia w kasie krytej pływalni MDK
źródło: informacja prasowa
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Joanna i Valentin wybrali się na terapię małżeńską. Zgodni są tylko co do jednego - że zamierzają się rozstać, a zgrany zespół stanowią jedynie podczas kłótni.
Terapeuta diagnozuje u nich tak ostry stan napięcia, że sięga po specjalną metodę: cudowną terapię. Muszą sobie wyobrazić cud, że nagle wszystko jest między nimi w porządku. Efekt jest odwrotny - fikcyjne wyobrażenie szczęścia uwypukla tylko obecną między nimi pustkę. Oboje jeszcze mocniej się zacietrzewiają. Również gra w zamianę ról nie przynosi skutku, a staje się idealną okazją, by przedstawić partnera jako potwora i go przedrzeźniać. Joanna i Valentin wydają się naprawdę beznadziejnym przypadkiem, aż terapeucie kończą się ćwiczenia i zarządza przerwę… Gdy sesja zostaje wznowiona, psycholog po odbytej rozmowie telefonicznej wydaje się zupełnie roztrzęsiony. Nie jest w stanie prowadzić dalej terapii, aż w końcu zdziwieni małżonkowie przystępują do kontrnatarcia. Teraz to oni zaczynają zadawać pytania...
Reżyseria - Tomasz Man
Tekst - Daniel Glattauer,
Przekład – Piotr Szalsza
Reżyseria,
muzyka – Tomasz Man,
Asystent reżysera - Adam Hutyra,
Scenografia,
kostiumy – Anetta Piekarska-Man,
Animacje – Zuzanna Piekarska
Obsada: Teresa Dzielska, Adam Hutyra, Marek Ślosarski
Popularny satyryk,
aktor, poeta oraz autor piosenek zaprezentuje publiczności autorski
program, przepełniony inteligentną satyrą oraz łagodnym humorem. Andrzej
Poniedzielski to postać znana i ceniona w kręgach kabaretowych,
poetyckich, literackich. W trakcie wyjątkowego, jubileuszowego koncertu
ze sceny wybrzmią satyryczne, liryczne piosenki o miłości, szczęściu,
upływie czasu napisane przez jubilata, w nowych aranżacjach okraszone
wysublimowanym dowcipem i inteligencją mistrza słowa.
źródło: https://tiny.pl/mt60c9dj
Andrzej Poniedzielski JUBILEUSZ : "YOU be LECIE"
Jubileusz Andrzeja Poniedzielskiego na 50-lecie pracy twórczej i 70-lecie urodzin!
W roku 2024 Andrzej Poniedzielski obchodzi 50-lecie pracy artystycznej i 70-lecie urodzin. Już /data i miejsce/artysta będzie celebrował okrągłe jubileusze na scenie w ... , podczas wyjątkowego wieczoru.
Popularny satyryk, aktor, poeta oraz autor piosenek zaprezentuje publiczności autorski program, przepełniony inteligentną satyrą oraz łagodnym humorem.
Andrzej Poniedzielski to postać znana i ceniona w kręgach kabaretowych, poetyckich, literackich.
W trakcie jubileuszowego koncertu ze sceny wybrzmią satyryczne, liryczne piosenki o miłości, szczęściu, upływie czasu napisane przez jubilata, w nowych aranżacjach okraszone wysublimowanym dowcipem i inteligencją mistrza słowa.
Artyście na scenie towarzyszyć będą muzycy w składzie: Paweł Jabłoński/piano, Tomasz Piątek/klarnet, Piotr Górka/bas i Jakub Chmielarski/gitara/.
BILETY DOSTĘPNE:
https://www.kupbilecik.pl/imprezy/160722/Cz%C4%99stochowa/Andrzej+Poniedzielski/
https://biletyna.pl/event/view/id/521522
Bilety Grupowe: 516 803 520
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Zespół Taneczny „Celtomania” zaprasza na warsztaty tańców balfolkowych i ludowych. Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny i wolny. W celu uzyskania dodatkowych szczegółów na temat warsztatów, prosimy o bezpośredni kontakt z Zespołem.
źródło: https://tiny.pl/dhnb2
Przedstawienie charytatywne dla dzieci z hospicjum
"Oskar i Pani Róża"
Wojciech Kowalski i Ania Trzepizur - reżyseria
„Oskar
i Pani Róża” autorstwa Érica-Emmanuela Schmitta to niezwykła historia,
która od lat porusza serca widzów na całym świecie. Opowiada o 10-letnim
chłopcu zmagającym się z ciężką chorobą i o wyjątkowej przyjaźni z
wolontariuszką hospicyjną, Panią Różą. To opowieść o odwadze, miłości i
nadziei – wartościach, które w obliczu cierpienia nabierają szczególnego
znaczenia. Organizatorzy
są przekonani, że przesłanie spektaklu – ponadczasowe i uniwersalne –
głęboko trafi do częstochowskiej publiczności. Jednocześnie wieczór
będzie okazją, aby w artystyczny sposób połączyć kulturę wysoką z
filantropią.
Dochód dla dzieci z hospicjum.
Celem
wydarzenia jest zebranie funduszy na działalność Hospicjum Dziecięcego w
Częstochowie, które codziennie otacza opieką ciężko chore dzieci,
zapewniając im nie tylko wsparcie medyczne i rehabilitacyjne, ale także
troskę psychologiczną oraz pomoc rodzinom. Placówka utrzymuje się
głównie dzięki darczyńcom, dlatego każda złotówka ma tu ogromne
znaczenie.
– Chcemy, by
ten spektakl stał się nie tylko przeżyciem artystycznym, ale też realną
pomocą dla tych, którzy najbardziej jej potrzebują – podkreślają
organizatorzy.
Integracja wokół dobra wspólnego.
Spektakl
ma być także formą integracji mieszkańców regionu – przedsiębiorców,
samorządowców, artystów i wszystkich, którym bliska jest idea
solidarności i wspólnego działania. Dzięki licznym partnerom, sponsorom i
patronom medialnym wydarzenie zapowiada się jako przedsięwzięcie na
najwyższym poziomie.
Każdy może pomóc.
Do
udziału w akcji zaproszeni są wszyscy mieszkańcy Częstochowy i regionu.
Można to zrobić poprzez zakup biletu, cegiełki, wsparcie organizacyjne
lub darowiznę online.
Wsparcia można udzielić także poprzez stronę: siepomaga.pl/spektakl-dla-hospicjum
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Film przedstawia postać Jacka „Budynia” Szymkiewicza – nietuzinkowego, utalentowanego artysty i osobowości scenicznej, znanego z wyjątkowych, poetyckich tekstów i pasji do muzyki. Postać Budynia ukazana jest bez kategoryzacji, specjalnych ubarwień i ustalonej tezy. Był twórcą niebanalnym, trudnym do uchwycenia, czułym i empatycznym, ale także nieoczekiwanie szalonym i kontrowersyjnym. W filmie pojawiają się jego wypowiedzi, rozmowy z przyjaciółmi oraz wywiady ze znanymi osobowościami sceny muzycznej, którzy byli mu bliscy. Całość wsparta jest kolażami video oraz animacjami, które stanowią symboliczny wyraz jego natury uwidocznionej w tekstach jego piosenek. Film podejmuje temat relacji międzyludzkich, zdrowia psychicznego, uzależnień oraz społecznych przekroczeń, a wszystko dzieje się na tle społecznego przełomu lat 90-tych ubiegłego wieku, polskiej sceny niezależnej i świata artystycznego. Obserwujemy, jak muzyka może stać się sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, choć wiąże się z tym wiele trudnych decyzji i wyzwań.
Jacek „Budyń” Szymkiewicz to wyjątkowa postać dla polskiej muzyki – wszechstronny i szalenie zdolny założyciel między innymi Pogodno czy Babu Król. W filmie Sebastiana Juszczyka jego przyjaciele – Katarzyna Nosowska, Krzysztof Zalewski, Stanisław Soyka i wielu innych – przybliżają nam jego pełną paradoksów postać. To opowieść o niepokornym artyście, o jego trudnych relacjach, zdrowiu psychicznym, uzależnieniach oraz kreatywnym buncie na tle społecznego przełomu lat 90. Muzyka stała się jego sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, ale jaka była tego cena? Unikalne wywiady i materiały archiwalne w filmie łączą się z animacjami i kolażami, które przenoszą nas w złożony świat Budynia i zachwyciły publiczność na tegorocznym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
źródło: https://tiny.pl/hpkw5f3p
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni.
Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára
ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym
świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.
Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.
Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.
Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?
Stop.
Stop zabawa.
Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?
Stop.
Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?
Start.
Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk
Obsada:
Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski
Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni.
Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára
ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym
świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.
Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.
Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.
Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?
Stop.
Stop zabawa.
Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?
Stop.
Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?
Start.
Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk
Obsada:
Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Klub Literacki Złota Jesień powstał w 2000 roku i stanowi grupę ludzi zainteresowanych literaturą, dzielących się próbkami swojej twórczości. Spotkania odbywają się regularnie w Ośrodku Promocji Kultury Gaude Mater w Częstochowie. Opieką merytoryczną klubu zajmuje się dr Beata Łukarska, historyczka literatury z Instytutu Literaturoznawstwa Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie.
Wstęp na warsztaty jest wolny.
źródło: https://tiny.pl/dhkt1
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Rok 1955, Nowy Jork. Prywatny detektyw Harry Angel (Mickey Rourke) przyjmuje intratne zlecenie od tajemniczego Louisa Cyphre’a (Robert De Niro). Jego zadaniem jest odnalezienie zaginionego przed wielu laty piosenkarza Johnny’ego Favorite’a. Śledztwo prowadzi głównego bohatera do Nowego Orleanu, w samo serce okultystycznych rytuałów, w skwar dusznego lata, w świat czarnego jazzu i zadymionych spelunek. Ścigany przez wizje, koszmary i ścielące się gęsto trupy Angel dotrze w końcu do przerażającej prawdy – a widz do niezapomnianego finału i jednego z najbardziej ikonicznych plot twistów w historii kina, nie tylko grozy.
Alan Parker (“Missisipi w ogniu”, “Midnight Express”, “Pink Floyd: The Wall”) w mistrzowski sposób łączy kryminał noir z horrorem satanistycznym, tworząc dzieło o niepodrabialnym klimacie. Frenetyczny i zmysłowy jak “Opętanie”, oniryczny i niepokojący jak “Zagubiona autostrada”, pogański i występny jak “Dziewiąte wrota”, a do tego błyskotliwy i zaskakujący jak “Memento” (które zresztą zainspirował) – “Harry’ego Angela” można porównywać do wielu tytułów, ale zawsze wymknie się klasyfikacjom. Podobnie jak kreujący w tym filmie być może najlepszą rolę w życiu, niepokorny Mickey Rourke, a także De Niro w chyba najbardziej ekscentrycznym ze swoich ekranowych wcieleń.
” Harry Angel to dzieło, które wciąż intryguje właśnie
dlatego, że nie daje się jednoznacznie sklasyfikować. Zaczyna się jak
klasyczny kryminał noir, ale szybko odsłania swoje drugie dno –
moralitet o winie, tożsamości i granicach człowieczeństwa. Alan Parker
wykorzystał język kina gatunkowego, by opowiedzieć historię o lękach
uniwersalnych, przekraczających ramy epoki. Zamiast prostej intrygi
otrzymujemy film, który działa jak sen: nielogiczny, pełen symboli, ale
ostatecznie uderzający w najbardziej pierwotne emocje. To właśnie dzięki
temu Harry Angel przetrwał próbę czasu i nadal wywołuje
dyskusje – czy to na temat reprezentacji voodoo, czy miejsca noir w
kulturze lat 80. Parker udowodnił, że kino popularne może być
jednocześnie komentarzem społecznym i metafizyczną przypowieścią. Harry Angel pozostaje więc nie tylko thrillerem, lecz także ostrzeżeniem: przed ucieczką od prawdy o samym sobie nie ma schronienia” – Michał Chudoliński
źródło: https://tiny.pl/ytn_m4sg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni.
Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára
ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym
świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.
Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.
Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.
Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?
Stop.
Stop zabawa.
Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?
Stop.
Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?
Start.
Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk
Obsada:
Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski
Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni.
Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára
ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym
świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.
Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.
Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.
Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?
Stop.
Stop zabawa.
Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?
Stop.
Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?
Start.
Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk
Obsada:
Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Promocja książki autorstwa Marcela Woźniaka o muzycznej częstochowskiej RODZINIE POSPIESZALSKICH, wydaną przez Wyd. MARGINESY.
Rozmowę z autorem oraz Mateuszem, Marcinem i Janem Pospieszalskimi poprowadzi Piotr Metz.
Wstęp wolny.
źródło: https://tiny.pl/fdf_3v65
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Film przedstawia postać Jacka „Budynia” Szymkiewicza – nietuzinkowego, utalentowanego artysty i osobowości scenicznej, znanego z wyjątkowych, poetyckich tekstów i pasji do muzyki. Postać Budynia ukazana jest bez kategoryzacji, specjalnych ubarwień i ustalonej tezy. Był twórcą niebanalnym, trudnym do uchwycenia, czułym i empatycznym, ale także nieoczekiwanie szalonym i kontrowersyjnym. W filmie pojawiają się jego wypowiedzi, rozmowy z przyjaciółmi oraz wywiady ze znanymi osobowościami sceny muzycznej, którzy byli mu bliscy. Całość wsparta jest kolażami video oraz animacjami, które stanowią symboliczny wyraz jego natury uwidocznionej w tekstach jego piosenek. Film podejmuje temat relacji międzyludzkich, zdrowia psychicznego, uzależnień oraz społecznych przekroczeń, a wszystko dzieje się na tle społecznego przełomu lat 90-tych ubiegłego wieku, polskiej sceny niezależnej i świata artystycznego. Obserwujemy, jak muzyka może stać się sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, choć wiąże się z tym wiele trudnych decyzji i wyzwań.
Jacek „Budyń” Szymkiewicz to wyjątkowa postać dla polskiej muzyki – wszechstronny i szalenie zdolny założyciel między innymi Pogodno czy Babu Król. W filmie Sebastiana Juszczyka jego przyjaciele – Katarzyna Nosowska, Krzysztof Zalewski, Stanisław Soyka i wielu innych – przybliżają nam jego pełną paradoksów postać. To opowieść o niepokornym artyście, o jego trudnych relacjach, zdrowiu psychicznym, uzależnieniach oraz kreatywnym buncie na tle społecznego przełomu lat 90. Muzyka stała się jego sposobem na życie, formą terapii i autokreacji, ale jaka była tego cena? Unikalne wywiady i materiały archiwalne w filmie łączą się z animacjami i kolażami, które przenoszą nas w złożony świat Budynia i zachwyciły publiczność na tegorocznym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
źródło: https://tiny.pl/hpkw5f3p
Comiesięczne wieczory literackie Klubu „Złota Jesień”: miejsce do czytania, dzielenia się opiniami i prezentowania własnej twórczości — międzypokoleniowo i w przyjaznej atmosferze.
Wieczory literackie „Złotej Jesieni” to propozycja comiesięcznego, międzypokoleniowego wydarzenia kulturalnego, celem którego jest propagowanie udziału w spotkaniach związanych z szeroko pojętą twórczością literacką.
Każdy osoba uczestnicząca w wieczorze literackim będzie mogła wsłuchać się w przedstawiane utwory, przekazać o nich własną opinię, a co najważniejsze zaprezentować własną twórczość.
Dopuszczane są do prezentacji utwory w dowolnej formie literackiej, jednakże nie o treściach które naruszają ogólnie przyjęte zasady stosowania norm obyczajowych.
Kolejność wystąpień osób zgłaszających się do wystąpienia będzie podlegała losowaniu, a nie będzie uzależniona od momentu zgłoszenia, a ilość wystąpień wynikową czasu trwania imprezy.
Na zakończenie wieczoru, spośród uczestników nie prezentujących swojej twórczości wylosowana będzie jedna osoba, która wskaże zdobywcę tytułu – październikowy (listopadowy, grudniowy) CZARODZIEJ WIECZORU.
Nagrodą będzie kubek z napisem – (kolejny) październikowy, listopadowy, grudniowy Czarodziej Wieczoru Klubu Literackiego „Złota Jesień” 2025.
źródło: https://tiny.pl/dq8kv
Eleanor Morgenstein od zawsze angażowała się społecznie i utrzymywała bliskie relacje z ludźmi. Po druzgocącej stracie postanawia przenieść się z Florydy do Nowego Jorku, by zamieszkać z córką i wnukiem, licząc na odbudowanie rodzinnych więzi. Wbrew nadziejom czuje się tam jednak jeszcze bardziej zagubiona i niewidzialna dla otoczenia.
Pewnego dnia przypadkiem trafia na spotkanie grupy wsparcia, do której nie do końca pasuje i nieoczekiwanie wzbudza wśród zebranych zainteresowanie swoją opowieścią. Gdy młoda studentka dziennikarstwa zaczyna widzieć w niej przyjaciółkę i mentorkę, Eleanor zostaje wciągnięta w wir wydarzeń. Jednak kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, jest zmuszona stawić czoła prawdzie … W swoim debiucie reżyserskim Scarlett Johansson porusza tematy
starzenia się, roli rodziny, znaczenia straty oraz istoty oszustwa, a
film o przyjaźni i przeszłości przeradza się w głęboką refleksję nad
złożoną naturą człowieka.
źródło: https://tiny.pl/6b76qy7x
CZWARTKOWY WIECZÓR Z CHÓREM
Chór Filharmonii Częstochowskiej Collegium Cantorum
Janusz Siadlak - dyrygent
Śpiewy Bożego Narodzenia – od tradycji polskiej po melodie świata.
Ten wieczór przeniesie nas w świat
kolęd i pastorałek — tych, które znamy od dzieciństwa, i tych, które
pochodzą z różnych zakątków świata. Wspólnym mianownikiem wszystkich
tych pieśni jest duch wspólnoty, ciepła i nadziei, który od stuleci
towarzyszy ludziom w czasie świąt. Usłyszymy zarówno polskie
kolędy, zakorzenione w naszej tradycji i nastroju rodzinnego
świętowania, jak i śpiewy bożonarodzeniowe innych narodów. Każda z tych
pieśni ukazuje inne oblicze tego samego przesłania — że w ciszy tej nocy
rodzi się pokój, dobro i światło. Zapraszamy Państwa do
wspólnego przeżywania tego koncertu — w skupieniu, ale też w radości i
wdzięczności za muzykę, która potrafi zbliżać ludzi ponad językami i
granicami.
Niech ten wieczór stanie się chwilą wytchnienia, refleksji i wspólnego kolędowania — w duchu Bożego Narodzenia.
źródło: https://tiny.pl/6dmw_jfz
Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) wprowadzają się do położonego na odludziu domu, by wkrótce powitać na świecie swoje pierwsze dziecko. Nowe życie okazuje się dużo trudniejsze niż oczekiwali. Spędzająca długie dni jedynie z dzieckiem, Grace zaczyna przejawiać coraz dziwniejsze zachowania. Niekontrolowane fale pożądania, irracjonalnego lęku czy nawet agresji, wprowadzają w życie rodzinne coraz większy chaos. W miarę, jak rzeczywistość Grace ustępuje miejsca dzikim fantazjom, staje się jasne, że dzieje się z nią coś bardzo niepokojącego.
Film zdobywczyni Złotej Palmy w Cannes i dwóch nagród BAFTA Lynn Ramsay, reżyserki znakomitych „MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE”, „NIGDY CIĘ TU NIE BYŁO” I „NAZWIJ TO SNEM”. Hipnotyzująca JENNIFER LAWRENCE jako młoda matka na krawędzi szaleństwa i ROBERT PATTINSON jako mąż, który nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Sensacja Festiwalu w CANNES. Przejmująca opowieść o macierzyństwie, miłości i pożądaniu, które potrafią być równie piękne, co niszczące. Aktorski koncert zdobywczyni Oscara JENNIFER LAWRENCE oraz ROBERTA PATTINSONA w ekranizacji głośnej powieści Ariany Harwicz.
źródło: https://tiny.pl/8_dd8260
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Przejmująca, surowa i głęboko poruszająca opowieść Mahdiego Fleifela, która podbiła serca publiczności i krytyków na festiwalach całego świata. Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Film Mahdiego Fleifela zdobył ponad 30 nagród i 60 nominacji na festiwalach filmowych na całym świecie. Ta nagradzana produkcja jest niezwykłą opowieścią o poszukiwaniu lepszego świata. Reżyser, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, portretuje rzeczywistość i ukazuje wielką wolę życia ludzi mieszkających w takich miejscach. Jednocześnie daje do zrozumienia, że to palący problem współczesnego świata, obok którego nie można przechodzić obojętnie. Chatila (nagradzany za tę rolę Mahmoud Bakri) i Reda (Aram Sabbah) to palestyńscy kuzyni, którzy uciekają z obozu dla uchodźców w Libanie w poszukiwaniu lepszego życia. Stawka jest wysoka, bo pierwszy z bohaterów zostawia tam rodzinę, chcąc ściągnąć ją do Europy, kiedy osiągnie względną stabilizację w nowym miejscu. Droga do ziemi obiecanej, jaką dla Chatili i Redy mają być Niemcy, prowadzi przez Ateny. W greckiej stolicy mężczyźni zmagają się z trudami codziennego życia na marginesie społeczeństwa. Robią wszystko, by zebrać odpowiednią sumę pieniędzy, która pozwoli im kontynuować podróż. Zdesperowani nie cofną się nawet przed drobnymi przestępstwami i moralnie wątpliwymi zachowaniami. Gdy Reda, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, trwoni ich oszczędności, Chatila wpada w ryzykowną intrygę przemytniczą, która prowadzi kuzynów w mroczne rejony przestępczego świata…
Film Mahdiego Fleifela, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, to intymna, a zarazem pełna napięcia historia podejmująca temat desperackiej walki o przetrwanie. Siłą nagradzanego na wielu międzynarodowych festiwalach portretu uchodźczej rzeczywistości jest realizm i szczerość, z jaką reżyser podchodzi do tematu. A dramatyczną opowieść przemienia jednocześnie w thriller, który śledzi się z zapartym tchem.
Media o filmie :
Pełen gniewu dramat, który powinien otworzyć innym twórcom drzwi do realizowania równie ważnych i zaangażowanych filmów. Catherine Bray, Variety
Realistyczny dramat społeczny wsparty dwiema wspaniałymi rolami. Sophie Monks Kaufman, indieWire
Niezwykle piękna egzystencjalna odyseja, która jest równie śmiała, co niepokojąca. Joseph Jenner, icsfilm.org
Fleifel z powodzeniem łączy napięcie thrillera z głęboką empatią,
tworząc film, który jest zarówno porywający, jak i głęboko ludzki. Ali Moosavi, AwardsWatch
źródło: https://tiny.pl/xmyvgmmq
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Zespół Wokalny Katedry Muzyki
Przemysław Jeziorowski - przygotowanie wokalne
Anna Noworzyn-Słowińska – mezzosopran
Robert Gawroński - fortepian
Jakub Brawata – fortepian
Jerzy Swoboda – dyrygent
Felix Mendelssohn-Bartholdy – III Symfonia a-moll op. 56 "Szkocka"
Sławomir Kaczorowski - Concertino giocoso na dwa fortepiany, orkiestrę smyczkową i perkusję
Georg Fridrich Händel - Some dire event... / Scenes of horror z oratorium Jephta HWV 70
Wolfgang Amadeus Mozart - Va, l'error mio palesa z opery Mitrydates, król Pontu KV 87
Georges Bizet - Habanera z opery Carmen
Leonid Bernstein - I am easily assimilated z operetki Kandyd
Irving Berlin - White Christmas
źródło: https://tiny.pl/787t_mfd
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Zwierzogród 2 wraca z nową sprawą, nowym zagrożeniem i starym, uwielbianym duetem detektywów. Tym razem stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale też zaufanie – do partnera, do systemu i do samego siebie. Wyrusz z bohaterami tropem intrygi, po drodze spotykając nowe postacie, zwroty akcji i humor, który idealnie trafia zarówno do dzieci, jak i dorosłych.
Kiedy w tętniącym życiem Zwierzogrodzie pojawia się tajemniczy gad, miasto pogrąża się w chaosie. Detektywi Judy Hops i Nick Bajer stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Trop prowadzi ich do nieznanych, fascynujących zakątków miasta, gdzie będą musieli działać pod przykrywką. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę, a stawka rośnie z każdą chwilą.
źródło: https://tiny.pl/3n-btkng
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Pokochaliście bohaterów komedii "Rubinowe gody"? Jeśli tak, to koniecznie przeżyjcie z nimi ich kolejny, małżeński jubileusz! Zdradzamy, choć nie powinniśmy, że będzie jeszcze śmieszniej, a nawet nieco... kryminalnie.
Minęło pięć lat. Grażyna i Marian swoją - czterdziestą szóstą już - rocznicę ślubu spędzili na greckiej wyspie Santorini. Antidotum na pewne niedogodności, które tam się wydarzyły, ma być sentymentalny pobyt w hotelu, w którym świętowali - a raczej starali się jakoś przetrwać - swoje rubinowe gody. Początkowo wszystko zwiastuje spokojny i namiętny weekend. Znajomy portier Danny jak zwykle uśmiechnięty i życzliwy, wnętrze pokoju jakby trochę odświeżone, ale to, co wydarzy się już za chwilę, zarówno nasi bohaterowie jak i ich "nieproszeni goście" będą wspominać latami. Cóż, taki już ich pech. A może i szczęście...?
Świetne kreacje aktorskie, zaskakujące zwroty akcji i niezwykle zabawna intryga - to wszystko w nowej komedii Krzysztofa Kędziory "Rubinowe gody 2: Za wszystkie noce!". Tych z Państwa, którzy nie widzieli pierwszej części uspokajamy: można nadrobić po obejrzeniu drugiej.
Występują wymiennie:
Małgorzata Sadowska / Magdalena Wołłejko
Tadeusz Chudecki / Sławomir Orzechowski / Zbigniew Suszyński
Hanna Chojnacka-Gościniak / Małgorzata Kałędkiewicz
Paweł Iwanicki / Michał Pietrzak / Robert Wabich
Sławomir Doliniec / Robert Majewski / Krzysztof Wach
Filip Kempiński / Maciej Nawrocki / Marcin Trzęsowski
Scenariusz: Krzysztof Kędziora
Reżyseria: Marcin Trzęsowski
Producent: Kamila Kędziora
Asystent reżysera: Sławomir Doliniec
Stylizacje: Liliana Nejman
Foto: Aleksandra i Krzysztof Kopras
Video: Karol Kędziora
Grafika: Katarzyna Gałczyńska
Czas trwania: ok. 120 min. / jedna przerwa
Premiera: październik 2025
Bilety: www.kupbilecik.pl, www.biletyna.pl
źródło: https://tiny.pl/mhp4_s45
Legendarny zespół muzyczny wykonujący muzykę rockowo-bluesową z elementami folka, reggae i hard rocka. Zespół dużo koncertuje i na ich koncercie koniecznie trzeba być, aby móc samemu zobaczyć i usłyszeć, jak zmieniał się sposób grania i tworzenia muzyki na przestrzeni ostatnich 50 lat. Dżem obecny jest na polskiej scenie muzycznej od wczesnych lat 70 XX wieku. Choć na początku (jak wielu artystów w tamtych latach) zajmowali się muzyką czysto amatorsko i głównie coverowali zachodnie przeboje, szybko okazało się, że to, co mają do powiedzenia, zagrania i zaśpiewania, znajduje coraz więcej chętnych odbiorców.
Ryszard Riedel, wokalista o wyjątkowej charyzmie przez ponad 20 lat był najbardziej uwielbianym członkiem zespołu. Uosabiał wszystko, co najbardziej przyciągało uwagę i zjednywało zespołowi fanów, a nawet wyznawców. Dla miłośników muzyki był jednak „swoim człowiekiem”, reprezentantem nastrojów i wyrazicielem poglądów – kimś, kogo zawsze brakowało po stronie nadawców treści, opanowanej przez komunistyczną propagandę sukcesu, niedopuszczającą możliwości, że w społeczeństwie istnieją problemy dotykające "zwykłych" ludzi.
źródło: materiały organizatora
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Pokochaliście bohaterów komedii "Rubinowe gody"? Jeśli tak, to koniecznie przeżyjcie z nimi ich kolejny, małżeński jubileusz! Zdradzamy, choć nie powinniśmy, że będzie jeszcze śmieszniej, a nawet nieco... kryminalnie.
Minęło pięć lat. Grażyna i Marian swoją - czterdziestą szóstą już - rocznicę ślubu spędzili na greckiej wyspie Santorini. Antidotum na pewne niedogodności, które tam się wydarzyły, ma być sentymentalny pobyt w hotelu, w którym świętowali - a raczej starali się jakoś przetrwać - swoje rubinowe gody. Początkowo wszystko zwiastuje spokojny i namiętny weekend. Znajomy portier Danny jak zwykle uśmiechnięty i życzliwy, wnętrze pokoju jakby trochę odświeżone, ale to, co wydarzy się już za chwilę, zarówno nasi bohaterowie jak i ich "nieproszeni goście" będą wspominać latami. Cóż, taki już ich pech. A może i szczęście...?
Świetne kreacje aktorskie, zaskakujące zwroty akcji i niezwykle zabawna intryga - to wszystko w nowej komedii Krzysztofa Kędziory "Rubinowe gody 2: Za wszystkie noce!". Tych z Państwa, którzy nie widzieli pierwszej części uspokajamy: można nadrobić po obejrzeniu drugiej.
Występują wymiennie:
Małgorzata Sadowska / Magdalena Wołłejko
Tadeusz Chudecki / Sławomir Orzechowski / Zbigniew Suszyński
Hanna Chojnacka-Gościniak / Małgorzata Kałędkiewicz
Paweł Iwanicki / Michał Pietrzak / Robert Wabich
Sławomir Doliniec / Robert Majewski / Krzysztof Wach
Filip Kempiński / Maciej Nawrocki / Marcin Trzęsowski
Scenariusz: Krzysztof Kędziora
Reżyseria: Marcin Trzęsowski
Producent: Kamila Kędziora
Asystent reżysera: Sławomir Doliniec
Stylizacje: Liliana Nejman
Foto: Aleksandra i Krzysztof Kopras
Video: Karol Kędziora
Grafika: Katarzyna Gałczyńska
Czas trwania: ok. 120 min. / jedna przerwa
Premiera: październik 2025
Bilety: www.kupbilecik.pl, www.biletyna.pl
źródło: https://tiny.pl/mhp4_s45
Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Przejmująca, surowa i głęboko poruszająca opowieść Mahdiego Fleifela, która podbiła serca publiczności i krytyków na festiwalach całego świata. Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Film Mahdiego Fleifela zdobył ponad 30 nagród i 60 nominacji na festiwalach filmowych na całym świecie. Ta nagradzana produkcja jest niezwykłą opowieścią o poszukiwaniu lepszego świata. Reżyser, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, portretuje rzeczywistość i ukazuje wielką wolę życia ludzi mieszkających w takich miejscach. Jednocześnie daje do zrozumienia, że to palący problem współczesnego świata, obok którego nie można przechodzić obojętnie. Chatila (nagradzany za tę rolę Mahmoud Bakri) i Reda (Aram Sabbah) to palestyńscy kuzyni, którzy uciekają z obozu dla uchodźców w Libanie w poszukiwaniu lepszego życia. Stawka jest wysoka, bo pierwszy z bohaterów zostawia tam rodzinę, chcąc ściągnąć ją do Europy, kiedy osiągnie względną stabilizację w nowym miejscu. Droga do ziemi obiecanej, jaką dla Chatili i Redy mają być Niemcy, prowadzi przez Ateny. W greckiej stolicy mężczyźni zmagają się z trudami codziennego życia na marginesie społeczeństwa. Robią wszystko, by zebrać odpowiednią sumę pieniędzy, która pozwoli im kontynuować podróż. Zdesperowani nie cofną się nawet przed drobnymi przestępstwami i moralnie wątpliwymi zachowaniami. Gdy Reda, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, trwoni ich oszczędności, Chatila wpada w ryzykowną intrygę przemytniczą, która prowadzi kuzynów w mroczne rejony przestępczego świata…
Film Mahdiego Fleifela, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, to intymna, a zarazem pełna napięcia historia podejmująca temat desperackiej walki o przetrwanie. Siłą nagradzanego na wielu międzynarodowych festiwalach portretu uchodźczej rzeczywistości jest realizm i szczerość, z jaką reżyser podchodzi do tematu. A dramatyczną opowieść przemienia jednocześnie w thriller, który śledzi się z zapartym tchem.
Media o filmie :
Pełen gniewu dramat, który powinien otworzyć innym twórcom drzwi do realizowania równie ważnych i zaangażowanych filmów. Catherine Bray, Variety
Realistyczny dramat społeczny wsparty dwiema wspaniałymi rolami. Sophie Monks Kaufman, indieWire
Niezwykle piękna egzystencjalna odyseja, która jest równie śmiała, co niepokojąca. Joseph Jenner, icsfilm.org
Fleifel z powodzeniem łączy napięcie thrillera z głęboką empatią,
tworząc film, który jest zarówno porywający, jak i głęboko ludzki. Ali Moosavi, AwardsWatch
źródło: https://tiny.pl/xmyvgmmq
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Zwierzogród 2 wraca z nową sprawą, nowym zagrożeniem i starym, uwielbianym duetem detektywów. Tym razem stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale też zaufanie – do partnera, do systemu i do samego siebie. Wyrusz z bohaterami tropem intrygi, po drodze spotykając nowe postacie, zwroty akcji i humor, który idealnie trafia zarówno do dzieci, jak i dorosłych.
Kiedy w tętniącym życiem Zwierzogrodzie pojawia się tajemniczy gad, miasto pogrąża się w chaosie. Detektywi Judy Hops i Nick Bajer stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Trop prowadzi ich do nieznanych, fascynujących zakątków miasta, gdzie będą musieli działać pod przykrywką. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę, a stawka rośnie z każdą chwilą.
źródło: https://tiny.pl/3n-btkng
Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Przejmująca, surowa i głęboko poruszająca opowieść Mahdiego Fleifela, która podbiła serca publiczności i krytyków na festiwalach całego świata. Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Film Mahdiego Fleifela zdobył ponad 30 nagród i 60 nominacji na festiwalach filmowych na całym świecie. Ta nagradzana produkcja jest niezwykłą opowieścią o poszukiwaniu lepszego świata. Reżyser, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, portretuje rzeczywistość i ukazuje wielką wolę życia ludzi mieszkających w takich miejscach. Jednocześnie daje do zrozumienia, że to palący problem współczesnego świata, obok którego nie można przechodzić obojętnie. Chatila (nagradzany za tę rolę Mahmoud Bakri) i Reda (Aram Sabbah) to palestyńscy kuzyni, którzy uciekają z obozu dla uchodźców w Libanie w poszukiwaniu lepszego życia. Stawka jest wysoka, bo pierwszy z bohaterów zostawia tam rodzinę, chcąc ściągnąć ją do Europy, kiedy osiągnie względną stabilizację w nowym miejscu. Droga do ziemi obiecanej, jaką dla Chatili i Redy mają być Niemcy, prowadzi przez Ateny. W greckiej stolicy mężczyźni zmagają się z trudami codziennego życia na marginesie społeczeństwa. Robią wszystko, by zebrać odpowiednią sumę pieniędzy, która pozwoli im kontynuować podróż. Zdesperowani nie cofną się nawet przed drobnymi przestępstwami i moralnie wątpliwymi zachowaniami. Gdy Reda, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, trwoni ich oszczędności, Chatila wpada w ryzykowną intrygę przemytniczą, która prowadzi kuzynów w mroczne rejony przestępczego świata…
Film Mahdiego Fleifela, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, to intymna, a zarazem pełna napięcia historia podejmująca temat desperackiej walki o przetrwanie. Siłą nagradzanego na wielu międzynarodowych festiwalach portretu uchodźczej rzeczywistości jest realizm i szczerość, z jaką reżyser podchodzi do tematu. A dramatyczną opowieść przemienia jednocześnie w thriller, który śledzi się z zapartym tchem.
Media o filmie :
Pełen gniewu dramat, który powinien otworzyć innym twórcom drzwi do realizowania równie ważnych i zaangażowanych filmów. Catherine Bray, Variety
Realistyczny dramat społeczny wsparty dwiema wspaniałymi rolami. Sophie Monks Kaufman, indieWire
Niezwykle piękna egzystencjalna odyseja, która jest równie śmiała, co niepokojąca. Joseph Jenner, icsfilm.org
Fleifel z powodzeniem łączy napięcie thrillera z głęboką empatią,
tworząc film, który jest zarówno porywający, jak i głęboko ludzki. Ali Moosavi, AwardsWatch
źródło: https://tiny.pl/xmyvgmmq
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Joanna i Valentin wybrali się na terapię małżeńską. Zgodni są tylko co do jednego - że zamierzają się rozstać, a zgrany zespół stanowią jedynie podczas kłótni.
Terapeuta diagnozuje u nich tak ostry stan napięcia, że sięga po specjalną metodę: cudowną terapię. Muszą sobie wyobrazić cud, że nagle wszystko jest między nimi w porządku. Efekt jest odwrotny - fikcyjne wyobrażenie szczęścia uwypukla tylko obecną między nimi pustkę. Oboje jeszcze mocniej się zacietrzewiają. Również gra w zamianę ról nie przynosi skutku, a staje się idealną okazją, by przedstawić partnera jako potwora i go przedrzeźniać. Joanna i Valentin wydają się naprawdę beznadziejnym przypadkiem, aż terapeucie kończą się ćwiczenia i zarządza przerwę… Gdy sesja zostaje wznowiona, psycholog po odbytej rozmowie telefonicznej wydaje się zupełnie roztrzęsiony. Nie jest w stanie prowadzić dalej terapii, aż w końcu zdziwieni małżonkowie przystępują do kontrnatarcia. Teraz to oni zaczynają zadawać pytania...
Reżyseria - Tomasz Man
Tekst - Daniel Glattauer,
Przekład – Piotr Szalsza
Reżyseria,
muzyka – Tomasz Man,
Asystent reżysera - Adam Hutyra,
Scenografia,
kostiumy – Anetta Piekarska-Man,
Animacje – Zuzanna Piekarska
Obsada: Teresa Dzielska, Adam Hutyra, Marek Ślosarski
Intymny zapis zmagań człowieka rozdartego między ciężarem sukcesu a własnymi demonami przeszłości.
Springsteen: Ocal mnie od nicości to film o powstawaniu albumu „Nebraska” Bruce’a Springsteena z 1982 roku. Produkcja ukazuje moment, gdy młody muzyk, stojąc u progu światowej sławy, próbował pogodzić presję sukcesu z demonami przeszłości. Album powstał w przełomowym okresie życia muzyka i uchodzi dziś za jedno z jego najbardziej ponadczasowych dzieł. Surowa, przejmująca, akustyczna płyta jest pełna historii ludzi zagubionych, szukających sensu i nadziei.
W roli Bruce’a Springsteena występuje Jeremy Allen White. Reżyserem filmu jest Scott Cooper, który także napisał scenariusz w oparciu o książkę Deliver Me from Nowhere autorstwa Warrena Zanesa.
W filmie zobaczymy również: Jeremy’ego Stronga jako wieloletniego przyjaciela i menedżera Springsteena, Jona Landaua; Paula Waltera Hausera jako technika gitarowego, Mike’a Batlana; Stephena Grahama jako ojca Springsteena, Douga; Odessę Young jako ukochaną, Faye; Gaby Hoffman jako matkę Springsteena, Adele; Marca Marona jako Chucka Plotkina oraz Davida Krumholtza jako przedstawiciela Columbii, Ala Tellera. Za produkcję odpowiadają: Scott Cooper, Ellen Goldsmith-Vein, Eric Robinson i Scott Stuber. Producentami wykonawczymi są: Tracey Landon, Jon Vein oraz Warren Zanes.
źródło: https://tiny.pl/ysxsrs8t
Grupa Improwizorka wystąpi w Czeskim Filmie!
-Mamy dla Was prezent przedświąteczny… i to nie byle jaki! Zanim wszyscy wpadniemy w wir pakowania prezentów i lepienia pierogów, chcemy Was zaprosić na nasz wyjątkowy, świątecznie podkręcony, spektakl impro! Przygotowujcie już świąteczne sugestie! Może kolędujące stepujące chihuahua? A może renifer na terapii grupowej? Albo Mikołaj, który ma dość? - zapraszają organizatorzy.
Wejście: „co łaska” do kapelusza – a łaska w okresie świątecznym jest wyjątkowo hojna
Joanna i Valentin wybrali się na terapię małżeńską. Zgodni są tylko co do jednego - że zamierzają się rozstać, a zgrany zespół stanowią jedynie podczas kłótni.
Terapeuta diagnozuje u nich tak ostry stan napięcia, że sięga po specjalną metodę: cudowną terapię. Muszą sobie wyobrazić cud, że nagle wszystko jest między nimi w porządku. Efekt jest odwrotny - fikcyjne wyobrażenie szczęścia uwypukla tylko obecną między nimi pustkę. Oboje jeszcze mocniej się zacietrzewiają. Również gra w zamianę ról nie przynosi skutku, a staje się idealną okazją, by przedstawić partnera jako potwora i go przedrzeźniać. Joanna i Valentin wydają się naprawdę beznadziejnym przypadkiem, aż terapeucie kończą się ćwiczenia i zarządza przerwę… Gdy sesja zostaje wznowiona, psycholog po odbytej rozmowie telefonicznej wydaje się zupełnie roztrzęsiony. Nie jest w stanie prowadzić dalej terapii, aż w końcu zdziwieni małżonkowie przystępują do kontrnatarcia. Teraz to oni zaczynają zadawać pytania...
Reżyseria - Tomasz Man
Tekst - Daniel Glattauer,
Przekład – Piotr Szalsza
Reżyseria,
muzyka – Tomasz Man,
Asystent reżysera - Adam Hutyra,
Scenografia,
kostiumy – Anetta Piekarska-Man,
Animacje – Zuzanna Piekarska
Obsada: Teresa Dzielska, Adam Hutyra, Marek Ślosarski
Rok 1955, Nowy Jork. Prywatny detektyw Harry Angel (Mickey Rourke) przyjmuje intratne zlecenie od tajemniczego Louisa Cyphre’a (Robert De Niro). Jego zadaniem jest odnalezienie zaginionego przed wielu laty piosenkarza Johnny’ego Favorite’a. Śledztwo prowadzi głównego bohatera do Nowego Orleanu, w samo serce okultystycznych rytuałów, w skwar dusznego lata, w świat czarnego jazzu i zadymionych spelunek. Ścigany przez wizje, koszmary i ścielące się gęsto trupy Angel dotrze w końcu do przerażającej prawdy – a widz do niezapomnianego finału i jednego z najbardziej ikonicznych plot twistów w historii kina, nie tylko grozy.
Alan Parker (“Missisipi w ogniu”, “Midnight Express”, “Pink Floyd: The Wall”) w mistrzowski sposób łączy kryminał noir z horrorem satanistycznym, tworząc dzieło o niepodrabialnym klimacie. Frenetyczny i zmysłowy jak “Opętanie”, oniryczny i niepokojący jak “Zagubiona autostrada”, pogański i występny jak “Dziewiąte wrota”, a do tego błyskotliwy i zaskakujący jak “Memento” (które zresztą zainspirował) – “Harry’ego Angela” można porównywać do wielu tytułów, ale zawsze wymknie się klasyfikacjom. Podobnie jak kreujący w tym filmie być może najlepszą rolę w życiu, niepokorny Mickey Rourke, a także De Niro w chyba najbardziej ekscentrycznym ze swoich ekranowych wcieleń.
” Harry Angel to dzieło, które wciąż intryguje właśnie
dlatego, że nie daje się jednoznacznie sklasyfikować. Zaczyna się jak
klasyczny kryminał noir, ale szybko odsłania swoje drugie dno –
moralitet o winie, tożsamości i granicach człowieczeństwa. Alan Parker
wykorzystał język kina gatunkowego, by opowiedzieć historię o lękach
uniwersalnych, przekraczających ramy epoki. Zamiast prostej intrygi
otrzymujemy film, który działa jak sen: nielogiczny, pełen symboli, ale
ostatecznie uderzający w najbardziej pierwotne emocje. To właśnie dzięki
temu Harry Angel przetrwał próbę czasu i nadal wywołuje
dyskusje – czy to na temat reprezentacji voodoo, czy miejsca noir w
kulturze lat 80. Parker udowodnił, że kino popularne może być
jednocześnie komentarzem społecznym i metafizyczną przypowieścią. Harry Angel pozostaje więc nie tylko thrillerem, lecz także ostrzeżeniem: przed ucieczką od prawdy o samym sobie nie ma schronienia” – Michał Chudoliński
źródło: https://tiny.pl/ytn_m4sg
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zwierzogród 2 wraca z nową sprawą, nowym zagrożeniem i starym, uwielbianym duetem detektywów. Tym razem stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale też zaufanie – do partnera, do systemu i do samego siebie. Wyrusz z bohaterami tropem intrygi, po drodze spotykając nowe postacie, zwroty akcji i humor, który idealnie trafia zarówno do dzieci, jak i dorosłych.
Kiedy w tętniącym życiem Zwierzogrodzie pojawia się tajemniczy gad, miasto pogrąża się w chaosie. Detektywi Judy Hops i Nick Bajer stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Trop prowadzi ich do nieznanych, fascynujących zakątków miasta, gdzie będą musieli działać pod przykrywką. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę, a stawka rośnie z każdą chwilą.
źródło: https://tiny.pl/3n-btkng
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Przejmująca, surowa i głęboko poruszająca opowieść Mahdiego Fleifela, która podbiła serca publiczności i krytyków na festiwalach całego świata. Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Film Mahdiego Fleifela zdobył ponad 30 nagród i 60 nominacji na festiwalach filmowych na całym świecie. Ta nagradzana produkcja jest niezwykłą opowieścią o poszukiwaniu lepszego świata. Reżyser, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, portretuje rzeczywistość i ukazuje wielką wolę życia ludzi mieszkających w takich miejscach. Jednocześnie daje do zrozumienia, że to palący problem współczesnego świata, obok którego nie można przechodzić obojętnie. Chatila (nagradzany za tę rolę Mahmoud Bakri) i Reda (Aram Sabbah) to palestyńscy kuzyni, którzy uciekają z obozu dla uchodźców w Libanie w poszukiwaniu lepszego życia. Stawka jest wysoka, bo pierwszy z bohaterów zostawia tam rodzinę, chcąc ściągnąć ją do Europy, kiedy osiągnie względną stabilizację w nowym miejscu. Droga do ziemi obiecanej, jaką dla Chatili i Redy mają być Niemcy, prowadzi przez Ateny. W greckiej stolicy mężczyźni zmagają się z trudami codziennego życia na marginesie społeczeństwa. Robią wszystko, by zebrać odpowiednią sumę pieniędzy, która pozwoli im kontynuować podróż. Zdesperowani nie cofną się nawet przed drobnymi przestępstwami i moralnie wątpliwymi zachowaniami. Gdy Reda, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, trwoni ich oszczędności, Chatila wpada w ryzykowną intrygę przemytniczą, która prowadzi kuzynów w mroczne rejony przestępczego świata…
Film Mahdiego Fleifela, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, to intymna, a zarazem pełna napięcia historia podejmująca temat desperackiej walki o przetrwanie. Siłą nagradzanego na wielu międzynarodowych festiwalach portretu uchodźczej rzeczywistości jest realizm i szczerość, z jaką reżyser podchodzi do tematu. A dramatyczną opowieść przemienia jednocześnie w thriller, który śledzi się z zapartym tchem.
Media o filmie :
Pełen gniewu dramat, który powinien otworzyć innym twórcom drzwi do realizowania równie ważnych i zaangażowanych filmów. Catherine Bray, Variety
Realistyczny dramat społeczny wsparty dwiema wspaniałymi rolami. Sophie Monks Kaufman, indieWire
Niezwykle piękna egzystencjalna odyseja, która jest równie śmiała, co niepokojąca. Joseph Jenner, icsfilm.org
Fleifel z powodzeniem łączy napięcie thrillera z głęboką empatią,
tworząc film, który jest zarówno porywający, jak i głęboko ludzki. Ali Moosavi, AwardsWatch
źródło: https://tiny.pl/xmyvgmmq
Intymny zapis zmagań człowieka rozdartego między ciężarem sukcesu a własnymi demonami przeszłości.
Springsteen: Ocal mnie od nicości to film o powstawaniu albumu „Nebraska” Bruce’a Springsteena z 1982 roku. Produkcja ukazuje moment, gdy młody muzyk, stojąc u progu światowej sławy, próbował pogodzić presję sukcesu z demonami przeszłości. Album powstał w przełomowym okresie życia muzyka i uchodzi dziś za jedno z jego najbardziej ponadczasowych dzieł. Surowa, przejmująca, akustyczna płyta jest pełna historii ludzi zagubionych, szukających sensu i nadziei.
W roli Bruce’a Springsteena występuje Jeremy Allen White. Reżyserem filmu jest Scott Cooper, który także napisał scenariusz w oparciu o książkę Deliver Me from Nowhere autorstwa Warrena Zanesa.
W filmie zobaczymy również: Jeremy’ego Stronga jako wieloletniego przyjaciela i menedżera Springsteena, Jona Landaua; Paula Waltera Hausera jako technika gitarowego, Mike’a Batlana; Stephena Grahama jako ojca Springsteena, Douga; Odessę Young jako ukochaną, Faye; Gaby Hoffman jako matkę Springsteena, Adele; Marca Marona jako Chucka Plotkina oraz Davida Krumholtza jako przedstawiciela Columbii, Ala Tellera. Za produkcję odpowiadają: Scott Cooper, Ellen Goldsmith-Vein, Eric Robinson i Scott Stuber. Producentami wykonawczymi są: Tracey Landon, Jon Vein oraz Warren Zanes.
źródło: https://tiny.pl/ysxsrs8t
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Zwierzogród 2 wraca z nową sprawą, nowym zagrożeniem i starym, uwielbianym duetem detektywów. Tym razem stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale też zaufanie – do partnera, do systemu i do samego siebie. Wyrusz z bohaterami tropem intrygi, po drodze spotykając nowe postacie, zwroty akcji i humor, który idealnie trafia zarówno do dzieci, jak i dorosłych.
Kiedy w tętniącym życiem Zwierzogrodzie pojawia się tajemniczy gad, miasto pogrąża się w chaosie. Detektywi Judy Hops i Nick Bajer stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Trop prowadzi ich do nieznanych, fascynujących zakątków miasta, gdzie będą musieli działać pod przykrywką. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę, a stawka rośnie z każdą chwilą.
źródło: https://tiny.pl/3n-btkng
Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Przejmująca, surowa i głęboko poruszająca opowieść Mahdiego Fleifela, która podbiła serca publiczności i krytyków na festiwalach całego świata. Palestyński uchodźca żyjący na marginesie społeczeństwa w Atenach zostaje oszukany przez przemytnika więc postanawia się zemścić.
Film Mahdiego Fleifela zdobył ponad 30 nagród i 60 nominacji na festiwalach filmowych na całym świecie. Ta nagradzana produkcja jest niezwykłą opowieścią o poszukiwaniu lepszego świata. Reżyser, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, portretuje rzeczywistość i ukazuje wielką wolę życia ludzi mieszkających w takich miejscach. Jednocześnie daje do zrozumienia, że to palący problem współczesnego świata, obok którego nie można przechodzić obojętnie. Chatila (nagradzany za tę rolę Mahmoud Bakri) i Reda (Aram Sabbah) to palestyńscy kuzyni, którzy uciekają z obozu dla uchodźców w Libanie w poszukiwaniu lepszego życia. Stawka jest wysoka, bo pierwszy z bohaterów zostawia tam rodzinę, chcąc ściągnąć ją do Europy, kiedy osiągnie względną stabilizację w nowym miejscu. Droga do ziemi obiecanej, jaką dla Chatili i Redy mają być Niemcy, prowadzi przez Ateny. W greckiej stolicy mężczyźni zmagają się z trudami codziennego życia na marginesie społeczeństwa. Robią wszystko, by zebrać odpowiednią sumę pieniędzy, która pozwoli im kontynuować podróż. Zdesperowani nie cofną się nawet przed drobnymi przestępstwami i moralnie wątpliwymi zachowaniami. Gdy Reda, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, trwoni ich oszczędności, Chatila wpada w ryzykowną intrygę przemytniczą, która prowadzi kuzynów w mroczne rejony przestępczego świata…
Film Mahdiego Fleifela, który sam wychował się w obozie dla uchodźców, to intymna, a zarazem pełna napięcia historia podejmująca temat desperackiej walki o przetrwanie. Siłą nagradzanego na wielu międzynarodowych festiwalach portretu uchodźczej rzeczywistości jest realizm i szczerość, z jaką reżyser podchodzi do tematu. A dramatyczną opowieść przemienia jednocześnie w thriller, który śledzi się z zapartym tchem.
Media o filmie :
Pełen gniewu dramat, który powinien otworzyć innym twórcom drzwi do realizowania równie ważnych i zaangażowanych filmów. Catherine Bray, Variety
Realistyczny dramat społeczny wsparty dwiema wspaniałymi rolami. Sophie Monks Kaufman, indieWire
Niezwykle piękna egzystencjalna odyseja, która jest równie śmiała, co niepokojąca. Joseph Jenner, icsfilm.org
Fleifel z powodzeniem łączy napięcie thrillera z głęboką empatią,
tworząc film, który jest zarówno porywający, jak i głęboko ludzki. Ali Moosavi, AwardsWatch
źródło: https://tiny.pl/xmyvgmmq
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
MEWA
Antoni Czechow, przekład: Natalia Gałczyńska, opracowanie tekstu i reżyseria: Cezary Iber, scenografia i kostiumy: Michalina Pawlak, muzyka: Maciej Zakrzewski
asystentka reżysera - Marta Honzatko, inspiecjent/sufler - Andrzej Rospondek
Obsada: NINA ZARIECZNA - Aleksandra Skraba, POLINA - Małgorzata Marciniak, MASZA - Marta Honzatko, IRINA ARKADINA - Teresa Dzielska, DORN - Marek Ślosarski, TRIEPLEW - Karol Czajkowski, BORYS TRIGORIN - Maciej Półtorak, MIEDWIEDIENKO - Mariusz Urbaniec, PIOTR SORIN - Michał Kula, ILIA SZAMRAJEW - Robert Rutkowski
źródło: https://tiny.pl/mt2xzh41
Intymny zapis zmagań człowieka rozdartego między ciężarem sukcesu a własnymi demonami przeszłości.
Springsteen: Ocal mnie od nicości to film o powstawaniu albumu „Nebraska” Bruce’a Springsteena z 1982 roku. Produkcja ukazuje moment, gdy młody muzyk, stojąc u progu światowej sławy, próbował pogodzić presję sukcesu z demonami przeszłości. Album powstał w przełomowym okresie życia muzyka i uchodzi dziś za jedno z jego najbardziej ponadczasowych dzieł. Surowa, przejmująca, akustyczna płyta jest pełna historii ludzi zagubionych, szukających sensu i nadziei.
W roli Bruce’a Springsteena występuje Jeremy Allen White. Reżyserem filmu jest Scott Cooper, który także napisał scenariusz w oparciu o książkę Deliver Me from Nowhere autorstwa Warrena Zanesa.
W filmie zobaczymy również: Jeremy’ego Stronga jako wieloletniego przyjaciela i menedżera Springsteena, Jona Landaua; Paula Waltera Hausera jako technika gitarowego, Mike’a Batlana; Stephena Grahama jako ojca Springsteena, Douga; Odessę Young jako ukochaną, Faye; Gaby Hoffman jako matkę Springsteena, Adele; Marca Marona jako Chucka Plotkina oraz Davida Krumholtza jako przedstawiciela Columbii, Ala Tellera. Za produkcję odpowiadają: Scott Cooper, Ellen Goldsmith-Vein, Eric Robinson i Scott Stuber. Producentami wykonawczymi są: Tracey Landon, Jon Vein oraz Warren Zanes.
źródło: https://tiny.pl/ysxsrs8t
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
MEWA
Antoni Czechow, przekład: Natalia Gałczyńska, opracowanie tekstu i reżyseria: Cezary Iber, scenografia i kostiumy: Michalina Pawlak, muzyka: Maciej Zakrzewski
asystentka reżysera - Marta Honzatko, inspiecjent/sufler - Andrzej Rospondek
Obsada: NINA ZARIECZNA - Aleksandra Skraba, POLINA - Małgorzata Marciniak, MASZA - Marta Honzatko, IRINA ARKADINA - Teresa Dzielska, DORN - Marek Ślosarski, TRIEPLEW - Karol Czajkowski, BORYS TRIGORIN - Maciej Półtorak, MIEDWIEDIENKO - Mariusz Urbaniec, PIOTR SORIN - Michał Kula, ILIA SZAMRAJEW - Robert Rutkowski
źródło: https://tiny.pl/mt2xzh41
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Najnowszy film Emmanuela Courcola (twórcy kultowych „Komediantów debiutantów”) to wywołująca zarówno śmiech, jak i łzy opowieść o rodzinie, muzyce i wielkiej pasji. Nominowane do Cezarów w siedmiu kategoriach „Wysokie i niskie tony”, obejrzało we Francji prawie 3 miliony widzów!
Thibaut jest cenionym w świecie dyrygentem orkiestry symfonicznej. Po wizycie w gabinecie lekarskim mężczyzna dowiaduje się, że jest chory na białaczkę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Jego dotychczasowe życie staje na głowie, zwłaszcza że pojawia się jeszcze jedna ważna okoliczność. W trakcie testu DNA okazuje się, że bohater został adoptowany i ma biologicznego brata. Jest nim Jimmy, pracownik stołówki w Lille, robotniczym mieście w północnej Francji. Bohaterów dzieli niemal wszystko – poza więzami krwi i miłością do muzyki. Okazuje się bowiem, że nowo poznany brat gra na puzonie w lokalnej orkiestrze marszowej. Ich spotkanie, początkowo pełne napięć, przeradza się w głęboką braterską więź, zwłaszcza gdy Thibaut przejmie rolę dyrygenta orkiestry Jimmy’ego, chcąc pomóc jej wygrać regionalny konkurs.
To film o emocjonalnej harmonii między kontrastami, o odkrywaniu rodziny i o tym, że nawet największe różnice można złączyć wspólnym rytmem.
źródło: https://tiny.pl/z4gk_v73
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Najnowszy film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers” nagrodzony Złotym Lwem na MFF w Wenecji. Uniwersalna, pełna humoru i błyskotliwych obserwacji opowieść o bliskości, relacjach rodzinnych i tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Melancholijna, a zarazem pełna czułości i lekkości historia o rodzinach, które na nowo próbują się odnaleźć i usłyszeć. Każda na swój sposób.
Film przypomina, że czasem najbardziej rewolucyjnym gestem jest po prostu rozmowa z najbliższymi. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to
w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został
świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne
szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe.
Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le
Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi
współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało
jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
Media o filmie :
Bardzo osobisty nowy film Jima Jarmuscha. Niezwykle przyjemny, wyważony i spokojny tryptyk rodzinny. | The Guardian
Poruszająca opowieść prosto z serca I Sight & Sound
Jim Jarmusch powraca z delikatnym, urzekającym i wyjątkowym filmem, który po cichu powala na kolana I The Hollywood Reporter
Przypomina motywy znane z twórczości Jarmuscha na przestrzeni
czterdziestu lat jego kariery (…) Szczególnie nawiązuje do „Kawy i
papierosów” oraz „Broken Flowers”, które również opowiadały o minionych i
dalej trwających relacjach. I Ioncinema
źródło: https://tiny.pl/bb-x6dkz
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
VII Edycja i 10-te urodziny Fundacji Kuby Błaszczykowskiego LUDZKI GEST
Repertuar - rozgrywki piłkarskie, krótkie występy artystyczne, konkursy
Cegiełki stacjonarnie - brak dostępności w 2025r.
Darmowe cegiełki przysługują: Dzieciom do lat 7. - Dziecko nie potrzebuje darmowej cegiełki w formie standardowego biletu, by wejść na halę. Prosimy jedynie o zabranie dokumentu potwierdzającego jego wiek.
Osobom z niepełnosprawnością - Prosimy o kontakt na cegielkiswiatecznegranie@ludzkigest.org z tytułem wiadomości ,,Imię Nazwisko os. z niepełnosprawnością" celem dalszej instrukcji.
źródło: https://tiny.pl/w8m-trtm
Czas trwania: ok. 1 godzina i 56 minut (bez przerw)
Obsada: James Levine (Dyrygent), Ying Huang
(Pamina), Erika Miklósa (Królowa Nocy), Matthew Polenzani (Tamino), Greg
Fedderly (Monostatos), Nathan Gunn (Papageno), David Pittsinger
(Mówca), René Pape (Sarastro)
Twórcy: Julie Taymor (Reżyseria i kostiumy), George
Tsypin (Scenografia), Donald Holder (Światło), Julie Taymor and Michael
Curry (Lalki), Mark Dendy (Choreografia), J. D. McClatchy (Adaptacja
angielska)
The Metropolitan Opera dokonała przełomu w 2006 roku, transmitując „Zaczarowany flet” Mozarta do kin na całym świecie. Klimatyczna produkcja w reżyserii Julie Taymor do dziś jest jednym z najchętniej oglądanych tytułów z repertuaru Met. W tej bajkowej produkcji wystąpiły największe gwiazdy operowej sceny, w tym tenor Matthew Polenzani, baryton Nathan Gunn i bas René Pape. Przedstawienie powróci do kin w okresie bożonarodzeniowym w ramach specjalnych pokazów świątecznych.
źródło: https://tiny.pl/13j4p193
Grand Prix na MFF w Cannes. Muzyka: Hania Rani.
Najnowszy
film Joachima Triera, reżysera nominowanego do Oscara „Najgorszego
człowieka na świecie” z Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem i Elle
Fanning w rolach głównych. Jeden z trzech najdłużej oklaskiwanych
tytułów w historii wszystkich edycji festiwalu w Cannes, laureat Grand
Prix i jeden z faworytów oscarowego wyścigu w najważniejszych
kategoriach. Pięć nominacji do Europejskich Nagród.
Po śmierci matki dwie siostry, Nora i Agnes Borg, muszą zmierzyć się z powrotem dawno niewidzianego ojca – Gustava, uznanego i charyzmatycznego filmowca, który przed laty porzucił rodzinę. Gdy reżyser planuje wielki powrót dzięki autobiograficznemu filmowi o dramatycznych losach swojej matki, proponuje Norze, aktorce teatralnej, główną rolę. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood. Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę, a dawne konflikty odżywają.
Trier wplata w tę fabułę elementy autobiograficzne.
źródło: https://tiny.pl/qkh78v3n
Jarmark Bożonarodzeniowy - Gwiazdkowa Aleja - Magiczne Święta w Sercu Częstochowy.
Grzane wino, aromatyczne przysmaki, ręcznie wykonane ozdoby świąteczne i bajkowa atmosfera – to tylko część atrakcji, jakie czekają na odwiedzających Jarmark Bożonarodzeniowy w Częstochowie.
W dniach 05–28 grudnia, od godziny 10:00 do 19:00, będzie można skosztować regionalnych specjałów, napić się słynnego grzanego wina i zaopatrzyć w unikalne wyroby artystyczne. Na straganach znajdziecie zarówno tradycyjne dekoracje, jak i nowoczesne akcenty – idealne na prezenty pod choinkę.
W weekendy na najmłodszych czekają specjalne animacje, spotkania z Elfami oraz długo wyczekiwany gość – Święty Mikołaj. Dzieci będą mogły uczestniczyć w warsztatach świątecznych czy tworzeniu własnych ozdób choinkowych. Wszystko to odbywa się w otoczeniu świątecznej muzyki, która dopełnia radosnej i rodzinnej atmosfery.
Nie zabraknie także atrakcji dla miłośników lokalnego rękodzieła i rzemiosła. Bogaty asortyment, obejmujący unikatowe ozdoby, biżuterię, ceramikę oraz produkty spożywcze, zadowoli nawet najbardziej wymagających poszukiwaczy świątecznych perełek.
źródło: https://tiny.pl/4z4p27q7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Bezrobotny nauczyciel muzyki, Clément Mathieu (Gérard Jugnot) znajduje pracę w „domu poprawczym” dla nieletnich jako wychowawca. Oszołomiony nieprzyjazną atmosferą a zwłaszcza nieudolnymi próbami zaprowadzenia żelaznej dyscypliny przez dyrektora, postanawia zmienić życie wychowanków wprowadzając ich w czarodziejski świat muzyki.
Reżyserski debiut Christophe’a Barratiera to ponadczasowa historia niezwykłego dzieciństwa, jakie staje się udziałem barwnej zbieraniny zagubionych dzieciaków, szukających swoich własnych ścieżek w świecie rozpaczy, głębokiej tęsknoty, ale też słodkich sekretów i zabawy do łez.
Francuska prowincja, koniec lat 40. XX wieku. 50-letni nauczyciel muzyki Clément Mathieu (Gerard Jugnot) przyjmuje posadę w placówce dla trudnej młodzieży. Jej podopiecznymi są osieroceni i porzuceni chłopcy. Mathieu szybko przekonuje się, że dyrektor zakładu narzucił wychowankom żelazną dyscyplinę, a życiem ośrodka rządzą zasady bezwzględnego rygoru i posłuszeństwa. Nowy nauczyciel próbuje jednak dotrzeć do swoich podopiecznych poprzez muzykę. Z czasem zakłada szkolny chór, udaje mu się też z nimi zaprzyjaźnić. Dyrektor zakładu nie akceptuje jednak jego metod i szuka sposobu, aby się go pozbyć. Po latach niezwykłego nauczyciela wspomina słynny dyrygent, Pierre Morhange (Jacques Perrin). Film jest przebojem francuskich kin ostatnich lat. Otrzymał dwie nominacje do Oscara, a także Cezara za najlepszą muzykę i dźwięk. Nominowany był też w kategoriach: film roku, debiut roku, reżyseria, scenografia i dwie role główne.
źródło: https://tiny.pl/s1ht0vxg
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Anna, jej mąż Georg i ich kilkuletni syn wyjeżdżają poza miasto swoim nowym samochodem, ciągnąc na przyczepie śliczną drewnianą łódź. Gdy docierają do domku nad jeziorem, szybko i z ulgą zapominają o zgiełku i problemach wielkiego miasta. Sielankowe wakacje kończą się z chwilą, gdy rozlega się pukanie do drzwi. Próg ich domu przekracza dwóch schludnie ubranych młodzieńców, którzy szybko rozpoczynają okrutną zabawę z niespodziewającą się niczego rodziną.
„Funny Games” zadebiutowało w 1997 roku na Festiwalu w Cannes i szybko zdobyło nie tylko poklask krytyków, ale też status filmu, który zmienia nasze spojrzenie na kino. Łamiąc czwartą ścianę i budując niezwykle przemyślaną i rewolucyjną strukturę narracyjną, Michael Haneke jednocześnie szokuje widza i zmusza nas do odpowiedzi na pytania, których nie mamy ochoty sobie zadawać – dlaczego lubimy patrzeć na przemoc? I dlaczego zło nas pociąga – nawet jeśli nie chcemy się do tego przyznać ? A przy okazji jeden z najważniejszych filmów europejskich lat dziewięćdziesiątych ugruntował pozycję Michaela Hanekego jako jednego z mistrzów współczesnego kina.
źródło: https://tiny.pl/6v_77g38
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Najnowszy film Emmanuela Courcola (twórcy kultowych „Komediantów debiutantów”) to wywołująca zarówno śmiech, jak i łzy opowieść o rodzinie, muzyce i wielkiej pasji. Nominowane do Cezarów w siedmiu kategoriach „Wysokie i niskie tony”, obejrzało we Francji prawie 3 miliony widzów!
Thibaut jest cenionym w świecie dyrygentem orkiestry symfonicznej. Po wizycie w gabinecie lekarskim mężczyzna dowiaduje się, że jest chory na białaczkę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Jego dotychczasowe życie staje na głowie, zwłaszcza że pojawia się jeszcze jedna ważna okoliczność. W trakcie testu DNA okazuje się, że bohater został adoptowany i ma biologicznego brata. Jest nim Jimmy, pracownik stołówki w Lille, robotniczym mieście w północnej Francji. Bohaterów dzieli niemal wszystko – poza więzami krwi i miłością do muzyki. Okazuje się bowiem, że nowo poznany brat gra na puzonie w lokalnej orkiestrze marszowej. Ich spotkanie, początkowo pełne napięć, przeradza się w głęboką braterską więź, zwłaszcza gdy Thibaut przejmie rolę dyrygenta orkiestry Jimmy’ego, chcąc pomóc jej wygrać regionalny konkurs.
To film o emocjonalnej harmonii między kontrastami, o odkrywaniu rodziny i o tym, że nawet największe różnice można złączyć wspólnym rytmem.
źródło: https://tiny.pl/z4gk_v73
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie, który jest adresowany do uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz specjalnych. Zadaniem jest samodzielne wykonanie prac fotograficznych o tematyce szeroko związanej z przyrodą ziemi częstochowskiej.
Autorzy najlepszych prac otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, natomiast za wykonanie najbardziej oryginalnej pracy o najwyższych walorach artystycznych zostanie przyznany tytuł Młodego Fotografa Jurajskiej Przyrody 2025.
Kompletne zgłoszenia należy składać do 31 grudnia 2025 roku w Dziale Przyrody Muzeum Częstochowskiego w Kamienicy Mieszczańskiej przy ul. Katedralnej 8 lub nadsyłać na adres: Muzeum Częstochowskie, Działa Przyrody, al. NMP 47, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem: VI edycja konkursu fotograficznego Jurajska przyroda w obiektywie.
Regulamin, karta zgłoszeniowa i inne niezbędne informacja są dostępne na: https://www.muzeumczestochowa.pl/inne/jurajska-przyroda-w-obiektywieogloszenie-konkursu/.
źródło: https://tiny.pl/kdc206m4
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Współczesna opowieść wigilijna, która pokazuje, że magia świąt tkwi w drobnych gestach i że każdy – niezależnie od wieku – może odkryć swoją dobrą stronę. Film łączy wzruszenie i humor, ciepło i refleksję, tworząc wyjątkową propozycję dla całej rodziny. Widzowie poznają dalsze losy ukochanych bohaterów – od rezolutnej Zosi, przez mieszkańców domu seniora „Happy End”, aż po zupełnie nowe, zaskakujące postaci.
Tuż przed świętami Ania z Robertem biorą ślub i wyjeżdżają w krótką podróż poślubną. Zosia zostaje na weekend pod opieką babci Sabinki. Gdy seniorka trafia nagle do szpitala, mała wyrusza na drugi koniec Polski, by odnaleźć prawdziwego świętego Mikołaja – pewna, że tylko on może jej babcię uratować. Z kolei zła macocha Aldona marzy o karierze telewizyjnej gwiazdy – i jest gotowa na wszystko, by dopiąć celu. Tymczasem w Domu Seniora „Happy End” zjawia się nowy pensjonariusz – tajemniczy Aleksander…
Na ekranie pojawi się plejada największych gwiazd polskiego kina: Dorota Kolak, Cezary Żak, Agnieszka Więdłocha, Mateusz Janicki, Aleksandrę Grabowską, Teresa Lipowska, Marta Lipińska, Antoni Pawlicki, Michalina Sosna, Dorota Stalińska, Elżbieta Starostecka, Ewa Szykulska, Izabella Olejnik, Krystyna Tkacz, a także Olgierd Łukaszewicz jako nowy, tajemniczy pensjonariusz domu „Happy End”. Ze specjalnym udziałem braci Golec i Mikołaja Roznerskiego. Tłem historii ponownie będzie Bielsko-Biała i okolice Milówki czyli rodzinne strony Braci Golec, których w „Uwierz w Mikołaja 2” będzie można nie tylko zobaczyć, ale też usłyszeć.
źródło: https://tiny.pl/br2cfnm4
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Najnowszy film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers” nagrodzony Złotym Lwem na MFF w Wenecji. Uniwersalna, pełna humoru i błyskotliwych obserwacji opowieść o bliskości, relacjach rodzinnych i tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Melancholijna, a zarazem pełna czułości i lekkości historia o rodzinach, które na nowo próbują się odnaleźć i usłyszeć. Każda na swój sposób.
Film przypomina, że czasem najbardziej rewolucyjnym gestem jest po prostu rozmowa z najbliższymi. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to
w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został
świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne
szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe.
Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le
Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi
współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało
jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
Media o filmie :
Bardzo osobisty nowy film Jima Jarmuscha. Niezwykle przyjemny, wyważony i spokojny tryptyk rodzinny. | The Guardian
Poruszająca opowieść prosto z serca I Sight & Sound
Jim Jarmusch powraca z delikatnym, urzekającym i wyjątkowym filmem, który po cichu powala na kolana I The Hollywood Reporter
Przypomina motywy znane z twórczości Jarmuscha na przestrzeni
czterdziestu lat jego kariery (…) Szczególnie nawiązuje do „Kawy i
papierosów” oraz „Broken Flowers”, które również opowiadały o minionych i
dalej trwających relacjach. I Ioncinema
źródło: https://tiny.pl/bb-x6dkz
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ten spektakl to pełna humoru i autoironii muzyczna komedia o teatrze, który nie jest gotowy na premierę, ale mimo to musi ją zagrać. W chaosie prób, pomyłek i konfliktów rodzi się coś autentycznego — radość wspólnego grania i ludzka potrzeba bliskości, zabawy i sensu.
Na scenie spotykają się aktorzy, techniczni i reżyser, którzy w pośpiechu próbują stworzyć „muzyczne widowisko stulecia”. Brakuje kostiumów, pomysłów i trzeźwości, ale nie brakuje emocji, śpiewu i improwizacji. Z pozornego bałaganu wyłania się opowieść o miłości, przemijaniu i szalonym pięknie polskiej piosenki ostatnich stu lat. Nie brakuje też nieprzyzwoitych żartów, złośliwych ripost i chwil, w których elegancja musi ustąpić miejsca szczerości – bo przecież teatr, jak życie, najlepiej smakuje wtedy, gdy puszcza oko do samego siebie.
Całość przypomina teatralną próbę, która wymknęła się spod kontroli — absurdalną, błyskotliwą i ciepłą w duchu Kabaretu Olgi Lipińskiej i „Kabaretu Starszych Panów”, z nutą melancholii i współczesnego dystansu. To teatr, który bawi się sobą, a przy okazji opowiada o nas – naszych ambicjach, potknięciach i potrzebie sensu w świecie, gdzie wszystko zdarza się trochę przez przypadek.
Obsada:
Iwona Chołuj
Marta Honzatko
Hanna Zbyryt
Karol Czajkowski
Maciej Półtorak
Antoni Rot
źródło: https://tiny.pl/nc3dj6_p
Oburza Was nieco większa różnica wieku w związkach? Śmieszą panie i panowie zauroczeni młodszymi partnerami w myśl zasady: Mnie by się to nie przydarzyło? Jeśli tak - ta sztuka rozbawi Was do łez i pokaże, że teoria w życiu bardzo różni się od praktyki.
"Lekko nie będzie" autorstwa Jean-Claude Islert'a to niezwykle zabawna francuska komedia o miłości, pozorach, szukania szczęścia na przekór konwenansom, tolerancji dla własnych wybryków i hipokryzji w ocenianiu innych. Stateczny wykładowca Eduardo (Jan Jankowski/Tomasz Sapryk) romansujący ze sprytną studentką Sarah (Katarzyna Grabowska/ Natalia Smagacka), jego była żona Marion (Andżelika Piechowiak/Małgorzata Sadowska) zakochana w młodszym partnerze i ich córka Julie (Milena Staszuk/Adrianna Dorociak/Paulina Lasota) mająca nowego, troszkę starszego narzeczonego Marco (Kacper Kuszewski/Sambor Czarnota), wąsatego "artystę", lekkoducha, bez grosza przy duszy zapoczątkują lawinę omyłek i absurdu, komplikacji i rozwiązań, które nie wpadłyby Wam do głowy, bo kiedy wszystko zawodzi zawsze można zrzucić winę na hydraulika - imigranta ze wschodu...
Twórcy:
Autor: Jean - Claude Islert
Reżyseria: Tomasz Sapryk
Tłumaczenie: Witold Stefaniak
Scenografia: Witek Stefaniak
Kostiumy: Joanna Snopek
Asystentka reż.: Andżelika Piechowiak
Charakteryzacja: Mira Wojtczak
Opracowanie muzyczne: Tomasz Sapryk
Ruch sceniczny: Tomasz Borkowski
Zdjęcia: Rafał Olejniczak
Opracowanie graficzne: Piotr Grzegorzewski
Bilety: bilety.teatrkamienica.pl, www.kupbilecik.pl, www.biletyna.pl
źródło: https://tiny.pl/0b52d607
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Marta Matuszewska – sopran
Maciej Gwizdała - tenor
Dominika i Marcin Kisztelińscy - para taneczna
Adam Klocek - dyrygent
Karol Furtak - prowadzenie
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej od batutą Adama Klocka zaprasza na wieczór pełen rytmu, blasku i radości. Na scenie wystąpią znakomici soliści: sopranistka Marta Matuszewska i tenor Maciej Gwizdała, których głosy oczarują publiczność wspaniałymi melodiami Verdiego, Straussa i Kálmána. Tanecznego wdzięku i elegancji dodadzą występy pary tanecznej Dominiki i Marcina Kisztelińskich, a całość poprowadzi z nieodłącznym urokiem i dowcipem Karol Furtak.
Za pomyślność w Nowym Roku wzniesiemy toast lampką szampana!
źródło: https://tiny.pl/qqdz9k2g
Oburza Was nieco większa różnica wieku w związkach? Śmieszą panie i panowie zauroczeni młodszymi partnerami w myśl zasady: Mnie by się to nie przydarzyło? Jeśli tak - ta sztuka rozbawi Was do łez i pokaże, że teoria w życiu bardzo różni się od praktyki.
"Lekko nie będzie" autorstwa Jean-Claude Islert'a to niezwykle zabawna francuska komedia o miłości, pozorach, szukania szczęścia na przekór konwenansom, tolerancji dla własnych wybryków i hipokryzji w ocenianiu innych. Stateczny wykładowca Eduardo (Jan Jankowski/Tomasz Sapryk) romansujący ze sprytną studentką Sarah (Katarzyna Grabowska/ Natalia Smagacka), jego była żona Marion (Andżelika Piechowiak/Małgorzata Sadowska) zakochana w młodszym partnerze i ich córka Julie (Milena Staszuk/Adrianna Dorociak/Paulina Lasota) mająca nowego, troszkę starszego narzeczonego Marco (Kacper Kuszewski/Sambor Czarnota), wąsatego "artystę", lekkoducha, bez grosza przy duszy zapoczątkują lawinę omyłek i absurdu, komplikacji i rozwiązań, które nie wpadłyby Wam do głowy, bo kiedy wszystko zawodzi zawsze można zrzucić winę na hydraulika - imigranta ze wschodu...
Twórcy:
Autor: Jean - Claude Islert
Reżyseria: Tomasz Sapryk
Tłumaczenie: Witold Stefaniak
Scenografia: Witek Stefaniak
Kostiumy: Joanna Snopek
Asystentka reż.: Andżelika Piechowiak
Charakteryzacja: Mira Wojtczak
Opracowanie muzyczne: Tomasz Sapryk
Ruch sceniczny: Tomasz Borkowski
Zdjęcia: Rafał Olejniczak
Opracowanie graficzne: Piotr Grzegorzewski
Bilety: bilety.teatrkamienica.pl, www.kupbilecik.pl, www.biletyna.pl
źródło: https://tiny.pl/0b52d607
Ten spektakl to pełna humoru i autoironii muzyczna komedia o teatrze, który nie jest gotowy na premierę, ale mimo to musi ją zagrać. W chaosie prób, pomyłek i konfliktów rodzi się coś autentycznego — radość wspólnego grania i ludzka potrzeba bliskości, zabawy i sensu.
Na scenie spotykają się aktorzy, techniczni i reżyser, którzy w pośpiechu próbują stworzyć „muzyczne widowisko stulecia”. Brakuje kostiumów, pomysłów i trzeźwości, ale nie brakuje emocji, śpiewu i improwizacji. Z pozornego bałaganu wyłania się opowieść o miłości, przemijaniu i szalonym pięknie polskiej piosenki ostatnich stu lat. Nie brakuje też nieprzyzwoitych żartów, złośliwych ripost i chwil, w których elegancja musi ustąpić miejsca szczerości – bo przecież teatr, jak życie, najlepiej smakuje wtedy, gdy puszcza oko do samego siebie.
Całość przypomina teatralną próbę, która wymknęła się spod kontroli — absurdalną, błyskotliwą i ciepłą w duchu Kabaretu Olgi Lipińskiej i „Kabaretu Starszych Panów”, z nutą melancholii i współczesnego dystansu. To teatr, który bawi się sobą, a przy okazji opowiada o nas – naszych ambicjach, potknięciach i potrzebie sensu w świecie, gdzie wszystko zdarza się trochę przez przypadek.
Obsada:
Iwona Chołuj
Marta Honzatko
Hanna Zbyryt
Karol Czajkowski
Maciej Półtorak
Antoni Rot
źródło: https://tiny.pl/nc3dj6_p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Film, który zachwycił i poruszył serca widzów na całym świecie. Najlepszy hiszpańskim film roku, laureat nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach, zdobywca m.in. Nagrody Publiczności i Nagrody Międzynarodowego Stowarzyszenia Kin Artystycznych (CICAE) na festiwalu Berlinale. Nominowany do prestiżowej Nagrody Filmowej Europejskiej Publiczności LUX.
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, poruszająca i przepełniona ciepłem opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie.
„Dźwięki miłości” to opowieść o ludzkiej bliskości, zrozumieniu i sile uczuć. To film, który podobnie jak „Sztuka pięknego życia”, „W kręgu miłości” czy „Sound of Metal”, opowiada o miłości. która przekracza bariery, o potrzebie bycia z drugą osobą i o wyzwaniach, którym musimy sprostać. Porusza do głębi, oddziałuje na nas długo po zakończeniu seansu, ale też sprawia, że wychodząc z kina, zostajemy z nadzieją i ciepłem w sercach.
źródło: https://tiny.pl/y4hsvqr0
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Arte Creatura Teatr Muzyczny zaprasza na arcydzieło gatunku operetkowego z hitem Usta milczą, dusza śpiewa!
Wesoła wdówka Franza Lehára - kultowa operetka „Wesoła wdówka” F. Lehára, pełną frywolnego humoru i pięknych melodii, które od lat bawią i wzruszają publiczność na całym świecie. Daj się ponieść emocjom i zanuć z nami wielki hit: Usta milczą, dusza śpiewa!
Znakomici SOLIŚCI, świetna ORKIESTRA, energetyzujący TANIEC, gustowne KOSTIUMY i cudowne GŁOSY.
Operetka Wesoła wdówka Franza Lehara z roku 1905 odniosła ogromy sukces i okrzyknięto ją arcydziełem gatunku. Uznawana jest za najlepszą i najczęściej graną operetkę, przepełnioną samymi szlagierami z największym hitem scen operetkowych Usta milczą, dusza śpiewa.
Tytułowa wdówka to młoda Hanna Glawari, której mąż – bogaty bankier – umiera po zaledwie ośmiu dniach małżeństwa, pozostawiając ją z niebywałym majątkiem. Bankier był obywatelem małego księstwa Pontevedro, dlatego wdówka, a raczej jej majątek, wzbudza ogólne zainteresowanie. Sam minister skarbu Pontevedry poleca podwładnym zająć się kobietą, tak by nie wyszła za mąż za obcokrajowca, a jej pieniądze nie odpłynęły za granicę. Tymczasem Hanna wyjeżdża do Paryża, gdzie spotyka rodaka i swą dawną miłość – hrabiego Daniłę. Niegdyś ich związkowi sprzeciwiła się rodzina Daniły, jako że Hanna była ubogą panną, teraz z kolei duma odbiera hrabiemu odwagę do ujawnienia swoich uczuć. Oświadcza on się dopiero po wiadomości, że w przypadku powtórnego zamążpójścia majątek Hanny przepada. Jest to oczywiście towarzyska blaga, ale o tym na spektaklu!
Wesoła wdówka od lat bawi publiczność śmiałym i dowcipnym librettem oraz porywającą muzyką. Światową sławę zyskała inscenizacja Wesołej wdówki na nowojorskim Brodwayu (1944) w reżyserii samego Jana Kiepury z nim oraz Martą Eggert w rolach głównych.
W rolach głównych wystąpią artyści Teatru Muzycznego Arte Creatura, m.in.: Natalia Piechowiak / Maria Hubluk / Ewelina Wiśniecka jako Hanna Glawari, Jarosław Wewióra jako Hrabia Daniło Danilowitsch, Wioletta Liber / Katarzyna Guran / Klara Kania-Sadowska / Magdalena Okońska jako Valencienne, Jarosław Wewióra / Tomasz Świerczek / Chaoran Zuo jako Camille de Rosillon, Adam Żaak jako Baron Mirko Zeta, Tomasz Kostek jako Vicomte Cascada, Paweł Soduła jako Raoul de St. Brioche, Marcin Konopacki / Paweł Bielawski jako Bogdanowitsch, Grażyna Bieniek-Żaak jako Sylviane, Monika Mazur / Agnieszka Styblińska-Elbin jako Olga, Piotr Rybak / Marcin Włosinski jako Njegus.
Reżyseria i choreografia: Anna Siwczyk
Solistom towarzyszy Orkiestra Teatru Muzycznego Arte Creatura pod dyrekcją Marka Kudry / Aleksandra Słojewskiego / Krystiana Wołczańskiego.
Bilety: www.kupbilecik.pl biletyna.pl
źródło: https://tiny.pl/g5zf1hbz
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Ten spektakl to pełna humoru i autoironii muzyczna komedia o teatrze, który nie jest gotowy na premierę, ale mimo to musi ją zagrać. W chaosie prób, pomyłek i konfliktów rodzi się coś autentycznego — radość wspólnego grania i ludzka potrzeba bliskości, zabawy i sensu.
Na scenie spotykają się aktorzy, techniczni i reżyser, którzy w pośpiechu próbują stworzyć „muzyczne widowisko stulecia”. Brakuje kostiumów, pomysłów i trzeźwości, ale nie brakuje emocji, śpiewu i improwizacji. Z pozornego bałaganu wyłania się opowieść o miłości, przemijaniu i szalonym pięknie polskiej piosenki ostatnich stu lat. Nie brakuje też nieprzyzwoitych żartów, złośliwych ripost i chwil, w których elegancja musi ustąpić miejsca szczerości – bo przecież teatr, jak życie, najlepiej smakuje wtedy, gdy puszcza oko do samego siebie.
Całość przypomina teatralną próbę, która wymknęła się spod kontroli — absurdalną, błyskotliwą i ciepłą w duchu Kabaretu Olgi Lipińskiej i „Kabaretu Starszych Panów”, z nutą melancholii i współczesnego dystansu. To teatr, który bawi się sobą, a przy okazji opowiada o nas – naszych ambicjach, potknięciach i potrzebie sensu w świecie, gdzie wszystko zdarza się trochę przez przypadek.
Obsada:
Iwona Chołuj
Marta Honzatko
Hanna Zbyryt
Karol Czajkowski
Maciej Półtorak
Antoni Rot
źródło: https://tiny.pl/nc3dj6_p
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Ten spektakl to pełna humoru i autoironii muzyczna komedia o teatrze, który nie jest gotowy na premierę, ale mimo to musi ją zagrać. W chaosie prób, pomyłek i konfliktów rodzi się coś autentycznego — radość wspólnego grania i ludzka potrzeba bliskości, zabawy i sensu.
Na scenie spotykają się aktorzy, techniczni i reżyser, którzy w pośpiechu próbują stworzyć „muzyczne widowisko stulecia”. Brakuje kostiumów, pomysłów i trzeźwości, ale nie brakuje emocji, śpiewu i improwizacji. Z pozornego bałaganu wyłania się opowieść o miłości, przemijaniu i szalonym pięknie polskiej piosenki ostatnich stu lat. Nie brakuje też nieprzyzwoitych żartów, złośliwych ripost i chwil, w których elegancja musi ustąpić miejsca szczerości – bo przecież teatr, jak życie, najlepiej smakuje wtedy, gdy puszcza oko do samego siebie.
Całość przypomina teatralną próbę, która wymknęła się spod kontroli — absurdalną, błyskotliwą i ciepłą w duchu Kabaretu Olgi Lipińskiej i „Kabaretu Starszych Panów”, z nutą melancholii i współczesnego dystansu. To teatr, który bawi się sobą, a przy okazji opowiada o nas – naszych ambicjach, potknięciach i potrzebie sensu w świecie, gdzie wszystko zdarza się trochę przez przypadek.
Obsada:
Iwona Chołuj
Marta Honzatko
Hanna Zbyryt
Karol Czajkowski
Maciej Półtorak
Antoni Rot
źródło: https://tiny.pl/nc3dj6_p
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Rozpoczyna się niezwykła podróż przez najbardziej roztańczone i rozśpiewane zakątki świata!
Wielka Gala Noworoczna to widowisko, które zabierze publiczność z eleganckich wiedeńskich sal balowych, przez zmysłowy klimat paryskiego Moulin Rouge, hiszpańską Barcelonę, włoskie amfiteatry – aż po rozświetlone karnawałowym blaskiem ulice Rio de Janeiro.
Muzyka – Taniec – Śpiew – Widowisko, jakiego w Polsce jeszcze nie było!
źródło: https://tiny.pl/7qv6_1w3
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Piotr Tymochowicz – doradca medialny postanowił udowodnić, że z każdego człowieka można ulepić polityka. Na casting zgłosiło się kilkaset osób. Kilkunastu z nich rozpoczęło szkolenie. Dotrwał jeden. Ekipa filmowa miała unikalną możliwość prześledzenia mechanizmów narodzin i rozwoju tego, co nas najbardziej mierzi w naszej klasie politycznej. Nakręcony w Polsce, niesie przesłanie uniwersalne. Demagogia i populizm, to nie tylko polska specjalność.
Łoziński przez trzy lata przyglądał się realizacji eksperymentu, zorganizowanego przez znanego polskiego specjalistę od marketingu politycznego, Piotra Tymochowicza i mającego udowodnić, że każdego można doprowadzić na szczyty władzy. W epoce kiedy skład polskich elit politycznych pozostawia wiele do życzenia, Marcel Łoziński z gorzkim uśmiechem na twarzy pokazuje, że „rząd dusz” to jedynie parę zgrabnych socjotechnicznych tricków. Łoziński opowiada o świecie, w którym cynizm i polityczna skuteczność ważą więcej niż jakiekolwiek idee, a partyjne barwy są jedynie mniej lub bardziej malowniczym dodatkiem do koloru kupionego pod okiem specjalisty od wizerunku krawatu. Efekt chłodnej obserwacji Łozińskiego jest tyleż komiczny co porażający.
źródło: https://tiny.pl/71qk782s
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Anna, jej mąż Georg i ich kilkuletni syn wyjeżdżają poza miasto swoim nowym samochodem, ciągnąc na przyczepie śliczną drewnianą łódź. Gdy docierają do domku nad jeziorem, szybko i z ulgą zapominają o zgiełku i problemach wielkiego miasta. Sielankowe wakacje kończą się z chwilą, gdy rozlega się pukanie do drzwi. Próg ich domu przekracza dwóch schludnie ubranych młodzieńców, którzy szybko rozpoczynają okrutną zabawę z niespodziewającą się niczego rodziną.
„Funny Games” zadebiutowało w 1997 roku na Festiwalu w Cannes i szybko zdobyło nie tylko poklask krytyków, ale też status filmu, który zmienia nasze spojrzenie na kino. Łamiąc czwartą ścianę i budując niezwykle przemyślaną i rewolucyjną strukturę narracyjną, Michael Haneke jednocześnie szokuje widza i zmusza nas do odpowiedzi na pytania, których nie mamy ochoty sobie zadawać – dlaczego lubimy patrzeć na przemoc? I dlaczego zło nas pociąga – nawet jeśli nie chcemy się do tego przyznać ? A przy okazji jeden z najważniejszych filmów europejskich lat dziewięćdziesiątych ugruntował pozycję Michaela Hanekego jako jednego z mistrzów współczesnego kina.
źródło: https://tiny.pl/6v_77g38
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy. Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film wyreżyserowała Marianne Elliott – jedna z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych, a za scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, choćby na chwilę zostawić codzienność za sobą i poczuć na twarzy morską bryzę.
źródło: https://tiny.pl/ry-r59zg
Lightning and Thunder, małżeństwo, grające
covery Neila Diamonda, przeżywa ogromny sukces, ale i rozczarowania
podczas swojej wspólnej muzycznej podróży.
Film opowiada prawdziwą historię pary, Mike’a i Claire, muzyków, którym nie sprzyjało szczęście, ale którzy stali się lokalnymi ikonami, występując jako zespół „Lightning & Thunder” grający covery Neila Diamonda i udowadniając, że nigdy nie jest za późno, aby znaleźć miłość i spełnić swoje marzenia.
To barwna mieszanka romansu, humoru i muzyki, w której uznani aktorzy
rzucają się na głęboką wodę, zagłębiając się w repertuar Neila
Diamonda: Jackman wciela się w Mike’a Sardinę, walczącego o sukces, ale
pełnego pasji artystę, który nie chce naśladować Diamonda — chce go
interpretować. Hudson gra Claire, jego partnerkę w muzyce i życiu, która
motywuje go do wierzenia we własny talent. Duet Hugh Jackmana i Kate
Hudson jest głównym powodem, dla którego ten film jest wyjątkowy.
Jackman nie po raz pierwszy prezentuje swoje umiejętności wokalne na
ekranie, a jego doświadczenie na Broadwayu i nominacja do Oscara za rolę
w filmie Nędznicy mówią same za siebie. W SONG SUNG BLUE daje
odważny i poruszający występ, wykorzystując swoją charakterystyczną
wrażliwość. Rola Kate Hudson jest odkrywcza, niezwykle delikatna i dzika
równocześnie. Aktorka udowadnia, że po latach nadal ma to „coś”. Minęło
w końcu 25 lat, odkąd zdobyła nominację do Oscara w kategorii najlepsza
aktorka drugoplanowa za rolę Penny Lane w filmie „U progu sławy”. W
SONG SUNG BLUE pokazuje coś rzadkiego: nie ma dystansu między aktorką a
postacią, wciela się w rolę stuprocentowo. Aktorstwo przez duże „A”.
„Nie jestem autorem piosenek, nie jestem symbolem seksu – po prostu chcę dostarczać ludziom rozrywki” – stwierdza bohater filmu Mike Sardina, grany przez Hugh Jackmana. Kate Hudson gra Claire Stengl, która nie chce być fryzjerką, „chcę śpiewać, tańczyć, chcę uprawiać ogród i mieć kota”.
źródło: https://tiny.pl/yrd_x0kg
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
CZUŁA KOMEDIA...
„Lekcje tańca” Marka St. Germaina to sztuka łącząca w sobie
ciepło, humor oraz refleksję nad tym, jak trudno jest pokonać granice
własnych lęków i różnic.
Senga, tancerka po wypadku, zmuszona jest zrezygnować z kariery, a Ever, profesor w spektrum autyzmu, zmaga się z własnym lękiem przed dotykiem i bliskością. Choć dzieli ich wszystko – od przeszłości po sposób postrzegania świata – to jednak ich spotkanie daje im szansę na zrozumienie siebie nawzajem i przełamanie wewnętrznych barier.
Tytułowe lekcje tańca, które mają pozwolić Everowi poczuć się swobodnie podczas bankietu stają się czymś o wiele bardziej istotnym – sposobem na poznanie drugiej osoby, zbliżenie się do siebie, na budowanie relacji, która staje się fundamentem wzajemnego zrozumienia.
W tej czułej komedii prześledzimy historię dwóch samotnych osób, które przypadkowo spotykają się w miejskiej dżungli Nowego Jorku, by nauczyć się nie tylko tańca, ale także akceptacji i bliskości.
autor sztuki - Mark St. Germain, przekład - Bogusława Plisz-Góral reżyseria - Aneta Groszyńska, scenografia i kostiumy - Maja Zęgota, inspicjent - Mariusz Korek
Głosy z offu - Czesława Monczka, Antoni Rot, Karol Czajkowski
Sąsiad - Mariusz Korek (statystowanie)
Obsada: Senga Quinn - Hanna Zbyryt, Ever Montgomery - Bartosz Kopeć
Prawami do sztuki dysponuje ZAiKS, Prawa tłumacza reprezentuje ADiT
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
CZUŁA KOMEDIA...
„Lekcje tańca” Marka St. Germaina to sztuka łącząca w sobie
ciepło, humor oraz refleksję nad tym, jak trudno jest pokonać granice
własnych lęków i różnic.
Senga, tancerka po wypadku, zmuszona jest zrezygnować z kariery, a Ever, profesor w spektrum autyzmu, zmaga się z własnym lękiem przed dotykiem i bliskością. Choć dzieli ich wszystko – od przeszłości po sposób postrzegania świata – to jednak ich spotkanie daje im szansę na zrozumienie siebie nawzajem i przełamanie wewnętrznych barier.
Tytułowe lekcje tańca, które mają pozwolić Everowi poczuć się swobodnie podczas bankietu stają się czymś o wiele bardziej istotnym – sposobem na poznanie drugiej osoby, zbliżenie się do siebie, na budowanie relacji, która staje się fundamentem wzajemnego zrozumienia.
W tej czułej komedii prześledzimy historię dwóch samotnych osób, które przypadkowo spotykają się w miejskiej dżungli Nowego Jorku, by nauczyć się nie tylko tańca, ale także akceptacji i bliskości.
autor sztuki - Mark St. Germain, przekład - Bogusława Plisz-Góral reżyseria - Aneta Groszyńska, scenografia i kostiumy - Maja Zęgota, inspicjent - Mariusz Korek
Głosy z offu - Czesława Monczka, Antoni Rot, Karol Czajkowski
Sąsiad - Mariusz Korek (statystowanie)
Obsada: Senga Quinn - Hanna Zbyryt, Ever Montgomery - Bartosz Kopeć
Prawami do sztuki dysponuje ZAiKS, Prawa tłumacza reprezentuje ADiT
Artyści od lat 90-tych prezentują repertuar w oryginalnych autorskich interpretacjach, które wciąż ewoluują, podobnie jak skład zespołu. Tak samo będzie i tym razem! Na scenie muzycy zaprezentują najpiękniejsze polskie kolędy w wyjątkowych aranżacjach. Wystąpią Pospieszalscy w składzie:
Basia – skrzypce, śpiew
Lidia – śpiew, bębenek
Natalia (Rzeźniak-Pospieszalska) – flet, śpiew
Paulina (Pola) – flet, śpiew
Barbara-Ewa – fortepian, śpiew
Marysia - śpiew
Franek – kontrabas, gitara basowa, śpiew
Janek – gitara, kontrabas, śpiew
Karol – gitara, altówka, trąbka, tuba, śpiew
Łukasz – fortepian, klawisze, śpiew
Marcin – skrzypce, kontrabas, gitara basowa, cymbały, fortepian, śpiew
Mateusz – saksofony, flet, klarnet basowy, akordeon, klawisze, śpiew
Mikołaj – kontrabas, gitara basowa, skrzypce, śpiew
Nikodem – perkusja, śpiew
Szczepan – trąbka, śpiew
Rodzinny zespół Pospieszalskich to znana marka na polskiej scenie muzycznej. Dwa pokolenia muzyków, tworzą orkiestrę złożoną z 15 wykonawców o tym samym nazwisku. Realizują własne projekty, od jazzu przez folk do muzyki poważnej. Komponują dla innych wykonawców, tworzą muzykę filmową, aranżacje i orkiestracje widowisk muzycznych. Wielu muzyków rodzinnego zespołu opanowała grę na kilku instrumentach, umożliwia to spektakularne zmiany na scenie i bogate aranżacje, od brzmień klasycznych – (fortepian, kwartet smyczkowy, instrumenty dęte drewniane) do monumentalnych big bandowych aranżacji wzbogaconych nowoczesną elektroniką. Są też utwory utrzymane w nurcie rekonstrukcji muzyki źródeł. Mazurkowe, ludowe stylizacje, zestawione są z wplecionymi w kolędy mazurkami Fryderyka Chopina, czy Szymanowskiego. Jest taniec, chór a cappella i orkiestra dęta.
Autorskie aranżacje, są okazją do wirtuozerskich popisów solowych. Pospieszalscy pokazują że najlepszym miejscem przekazu żywej tradycji jest rodzina. Koncert jest przykładem, że w oparciu o dziedzictwo narodowej kultury, współczesnym językiem, można wyrazić uniwersalne treści. W czasach kryzysu wartości, koncert licznej rodziny, połączonej wiarą, pasją i szacunkiem dla polskich obyczajów, nabiera wymownego przesłania. Zespół koncertował w Paryżu, Lyonie, Londynie, Brukseli, Hanowerze, Hamburgu, Wiedniu, w Rydze, Wilnie, Solecznikach, oraz na Ukrainie i Białorusi. Kolędy stanowią wyjątkowy element charakterystyczny dla kultury Rzeczpospolitej. Splatają się tu wątki narodowe, dworskie, mieszczańskie i wiejskie, – religijne i folklorystyczne. Żaden inny katolicki kraj nie stworzył tak bogatej bożonarodzeniowej tradycji. Do dziś, w Polsce i na terenach dawnej Rzeczypospolitej, często już w tamtych językach narodowych, śpiewane są kolędy, kantyczki i pastorałki, wystawiane są jasełka, pielęgnowany jest zwyczaj chodzenia z turoniem. Kościelny i rodzinny obyczaj świętowania Bożego Narodzenia, wykształcił na całym terenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów ogromną liczbę śpiewów i obrzędów. Do tego dziedzictwa sięgamy w programie koncertu.
źródło: https://tiny.pl/c0914zh1
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Premiera „Tanga” odbyła się w 1965 r. na kilka lat przed polskim marcem, paryskim majem i festiwalem Woodstock. Sławomir Mrożek przeczuł, że nadchodzi czas, w którym młodość głośno zabierze głos w sprawach kultury, polityki czy gospodarki. W swoim dramacie konflikt porządku i chaosu przedstawił pokoleniowo, jednak to – paradoksalnie – najmłodsze pokolenie postawił na straży tradycji.
Sześćdziesiąt lat później już po raz trzeci na częstochowskiej scenie pojawią się pytania o granice, które wyznacza nam kultura i społeczeństwo. Symbole się zmieniają, jednakże wciąż sprawdzamy, czy istniejący status quo jest wynikiem naturalnych ludzkich potrzeb czy efektem naszych obaw i uprzedzeń.
TANGO
autor: Sławomir Mrożek, reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Tumidajski, scenografia - Katarzyna Kornelia Kowalczyk, kostiumy - Krystian Szymczak, światło - Katarzyna Łuszczyk
Obsada:
Artur - Mariusz Urbaniec
Ala - Kamila Bartkowiak (gościnnie)
Eugenia - Małgorzata Marciniak
Eugeniusz - Michał Kula
Edek - Waldemar Cudzik
Eleonora - Agata Ochota-Hutyra
Stomil - Adam Hutyra
źródło: https://tiny.pl/9sm4y3r3
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.
Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.
Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…
Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.
Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?
Twórcy:
Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski
Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska
reżyseria – Marek Ślosarski
scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)
muzyka – Michał Walcza
slajdy – Piotr Dłubak
asystent reżysera – Andrzej Rospondek
Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".
Spektakl dla widzów od 16. roku życia
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.
Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.
Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…
Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.
Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?
Twórcy:
Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski
Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska
reżyseria – Marek Ślosarski
scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)
muzyka – Michał Walcza
slajdy – Piotr Dłubak
asystent reżysera – Andrzej Rospondek
Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".
Spektakl dla widzów od 16. roku życia
"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.
Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.
Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…
Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.
Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?
Twórcy:
Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski
Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska
reżyseria – Marek Ślosarski
scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)
muzyka – Michał Walcza
slajdy – Piotr Dłubak
asystent reżysera – Andrzej Rospondek
Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".
Spektakl dla widzów od 16. roku życia
POGORIA - zespół
pochodzący z Dąbrowy Górniczej, grający muzykę z pogranicza rocka,
punku i ska, istnieje od 2010 r. Jego wizytówką są niezwykle żywiołowe
koncerty okraszone brzmieniem energicznej sekcji dętej. W 2015 r.
ukazała się debiutancka płyta zatytułowana Tylko Po Chodniku, którą
promowały single Noc Jest Młoda i Zdrada. W tym samym roku zespół
POGORIA otworzył 21. Przystanek Woodstock, dając jeden z najlepszych
koncertów na festiwalu. 18 marca 2016 r. ukazała się druga płyta zespołu
ALARM!, którą zapowiadał singiel Gniew.
https://www.facebook.com/pogorialive
LEŚNE LUDKI - kapela
powstała (napewno) w lutym 1985 roku założona przez Łysego (bas) i
Mecenasa (gitara) dołączył Dino (bębny) i Bomba (vok). pierwsze próby
odbywały się w Klubie Górnika w Pankach (późniejszy GOK Panki), dzięki
uprzejmości ówczesnego dyrektora Rajmunda Tomaszczyka kapela miała
dostęp do instrumentów i nagłośnienia. Później był JAROCIN 86, GARAŻ 87,
JUWENALIA 87,
Rozpoczęła się świetna zabawa z
muzyką. Na początku odtworzyliśmy stare kawałki z lat 80', POLITYKA,
PRZĄŚNICZKI, ŻOŁNIERZE, AMERYKA, GŁOWY, zrobiliśmy też kilka nowych
kawałków na szybko gdyż zbliżało się PANKOWISKO III, którego to jesteśmy
organizatorami. Support ARMI na debiucie to było dla nas COŚ.
Wstęp : 35 PLN przedsprzedaż / 40 PLN w dniu koncertu.
źródło: https://tiny.pl/q9359jvk
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
źródło: https://tiny.pl/9w4gf1tx
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.
Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.
Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…
Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.
Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?
Twórcy:
Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski
Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska
reżyseria – Marek Ślosarski
scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)
muzyka – Michał Walcza
slajdy – Piotr Dłubak
asystent reżysera – Andrzej Rospondek
Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".
Spektakl dla widzów od 16. roku życia
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Mała Armia Janosika to największa góralska kapela w Polsce, skupiająca dzieci, młodzież i dorosłych z południowej części kraju. Inspirując się kulturą góralską, zespół łączy różnorodne wpływy, co pobudza artystów do twórczości i poszerzania horyzontów muzycznych. Projekt ten powstał z inicjatywy Damiana Pałasza, skrzypka, muzyka i wizjonera, który w marcu 2015 roku postanowił stworzyć zespół, jakiego wcześniej świat nie widział – obecnie liczy on 300 artystów. Siedziba Małej Armii Janosika znajduje się w Rabie Wyżnej, na Podhalu, gdzie regularnie odbywają się próby, przygotowania do występów artystycznych i tras koncertowych.
Nazwa zespołu “Mała Armia” to trafny oksymoron, który podkreśla zarówno liczebność grupy, jak i fakt, że w dużej mierze składa się ona z dzieci. Dodatkowo, nawiązanie do postaci Janosika, legendarnego zbójnika z Karpat, stanowi odwołanie do folkloru regionu. Zespół cyklicznie wyrusza w trasy koncertowe, występując na terenie całej Polski. Do tej pory zagrał ponad 100 koncertów o charakterze: ludowym, świątecznym, papieskim i patriotycznym. Mała Armia Janosika jest uważana za Największą Góralską Kapelę, zrzeszającą dzieci i młodzież z południowej Polski, których łączy pasja do muzyki, kultury i tradycji Podhala.
źródło: https://tiny.pl/wkb4dgkj
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Na spotkaniu książkowego klubu dyskusyjnego będzie mowa o książce „Lagrange. Listy z Ziemi" Istvana Vizvary'ego.
Ta powieść science-fiction zdobyła w 2024 roku szereg nagród - Nagrodę Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla, Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego oraz Nagrodę „Nowej Fantastyki” za najlepszą powieść, a autor otrzymał Nagrodę im. Macieja Parowskiego.
Będzie to spotkanie wyjątkowe, bo pojawi się na nim Istvan Vizvary. To niepowtarzalna okazja, by porozmawiać z autorem i podzielić się z nim swoimi przemyśleniami po lekturze.
źródło: https://tiny.pl/x66-ypr0
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
„Jak zostać smokiem” to opowieść, której wątki są zainspirowane japońskimi baśniami, wierzeniami, a także filozofią. – mówi reżyserka. Wszystkie znane i szeroko wykorzystywane w kulturze japońskiej motywy łączą się w jedną historię” – dodaje.To historia Harukiego – chłopca, który wyrusza w pełną przygód podróż, aby odnaleźć swojego tatę. Fabuła koncentruje się wokół znaczenia dzielności i radzenia sobie z emocjami. Co oznacza być dzielnym? Czy emocje trzeba tłumić? Co to znaczy radzić sobie z emocjami? Czy płacz to coś złego? Czy chłopakom wolno płakać?
Obsada:
Haruki - Mariusz Urbaniec (gościnnie)
Ayumi - Gabriela Bissinger (gościnnie)
Babcia - Czesława Monczka
Ludzie z wioski - Sachiko - Marta Honzatko, Youko - Małgorzata Marciniak, Kazuko - Sylwia Karczmarczyk, Misaki - Robert Rutkowski, Yoi - Sylwia Warmus, Mamoka - Gabriela Bissinger
Wielka Lisica Zenko - Sylwia Warmus
Lisice Zenko: Małgorzata Marciniak, Marta Honzatko, Robert Rutkowski, Sylwia Karczmarczyk
Mekurabe: Małgorzata Marciniak, Marta Honzatko, Robert Rutkowski, Sylwia Karczmarczyk
Yuki Onna: Marta Honzatko, Sylwia Karczmarczyk, Małgorzata Marciniak
Karpie: Marta Honzatko, Sylwia Karczmarczyk, Małgorzata Marciniak
Smok/tata - Robert Rutkowski
Tekst i reżyseria: Karolina Okurowska-Wabnic, scenografia, kostiumy, projekcje multimedialne: Sebastian Siepietowski, muzyka: Maria Kępisty, choreografia: Agnieszka Klotzer, korepetycje wokalne - Marzena Lamch-Łoniewska, asystentka reżysera: Sylwia Karczmarczyk, asystentka scenografa:Kinga Melka
źródło: https://tiny.pl/dh867
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
„Jak zostać smokiem” to opowieść, której wątki są zainspirowane japońskimi baśniami, wierzeniami, a także filozofią. – mówi reżyserka. Wszystkie znane i szeroko wykorzystywane w kulturze japońskiej motywy łączą się w jedną historię” – dodaje.To historia Harukiego – chłopca, który wyrusza w pełną przygód podróż, aby odnaleźć swojego tatę. Fabuła koncentruje się wokół znaczenia dzielności i radzenia sobie z emocjami. Co oznacza być dzielnym? Czy emocje trzeba tłumić? Co to znaczy radzić sobie z emocjami? Czy płacz to coś złego? Czy chłopakom wolno płakać?
Obsada:
Haruki - Mariusz Urbaniec (gościnnie)
Ayumi - Gabriela Bissinger (gościnnie)
Babcia - Czesława Monczka
Ludzie z wioski - Sachiko - Marta Honzatko, Youko - Małgorzata Marciniak, Kazuko - Sylwia Karczmarczyk, Misaki - Robert Rutkowski, Yoi - Sylwia Warmus, Mamoka - Gabriela Bissinger
Wielka Lisica Zenko - Sylwia Warmus
Lisice Zenko: Małgorzata Marciniak, Marta Honzatko, Robert Rutkowski, Sylwia Karczmarczyk
Mekurabe: Małgorzata Marciniak, Marta Honzatko, Robert Rutkowski, Sylwia Karczmarczyk
Yuki Onna: Marta Honzatko, Sylwia Karczmarczyk, Małgorzata Marciniak
Karpie: Marta Honzatko, Sylwia Karczmarczyk, Małgorzata Marciniak
Smok/tata - Robert Rutkowski
Tekst i reżyseria: Karolina Okurowska-Wabnic, scenografia, kostiumy, projekcje multimedialne: Sebastian Siepietowski, muzyka: Maria Kępisty, choreografia: Agnieszka Klotzer, korepetycje wokalne - Marzena Lamch-Łoniewska, asystentka reżysera: Sylwia Karczmarczyk, asystentka scenografa:Kinga Melka
źródło: https://tiny.pl/dh867
CZUŁA KOMEDIA...
„Lekcje tańca” Marka St. Germaina to sztuka łącząca w sobie
ciepło, humor oraz refleksję nad tym, jak trudno jest pokonać granice
własnych lęków i różnic.
Senga, tancerka po wypadku, zmuszona jest zrezygnować z kariery, a Ever, profesor w spektrum autyzmu, zmaga się z własnym lękiem przed dotykiem i bliskością. Choć dzieli ich wszystko – od przeszłości po sposób postrzegania świata – to jednak ich spotkanie daje im szansę na zrozumienie siebie nawzajem i przełamanie wewnętrznych barier.
Tytułowe lekcje tańca, które mają pozwolić Everowi poczuć się swobodnie podczas bankietu stają się czymś o wiele bardziej istotnym – sposobem na poznanie drugiej osoby, zbliżenie się do siebie, na budowanie relacji, która staje się fundamentem wzajemnego zrozumienia.
W tej czułej komedii prześledzimy historię dwóch samotnych osób, które przypadkowo spotykają się w miejskiej dżungli Nowego Jorku, by nauczyć się nie tylko tańca, ale także akceptacji i bliskości.
autor sztuki - Mark St. Germain, przekład - Bogusława Plisz-Góral reżyseria - Aneta Groszyńska, scenografia i kostiumy - Maja Zęgota, inspicjent - Mariusz Korek
Głosy z offu - Czesława Monczka, Antoni Rot, Karol Czajkowski
Sąsiad - Mariusz Korek (statystowanie)
Obsada: Senga Quinn - Hanna Zbyryt, Ever Montgomery - Bartosz Kopeć
Prawami do sztuki dysponuje ZAiKS, Prawa tłumacza reprezentuje ADiT
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
W spektaklu skupiłem się głównie na idei dyzmizmu. Na próbie odpowiedzi, na pytanie: Ile w sobie mamy z Dyzmy, a na ile Dyzmów sami stwarzamy? Jak często ulegamy pozorom, dopatrując się na przykład w czyimś milczeniu – tajemniczości, a w wyrachowanym zachowaniu – przejawu geniuszu? Jak często ulegamy ułudzie, poddajemy się manipulacji i sami manipulujemy?
Spektakl będzie zawieszony między epokami, ale tylko w kostiumach i muzyce. Twórca adaptacji, Radosław Paczocha, usunął pewne archaicznie brzmiące formy językowe i bezpośrednie nawiązania do tamtej epoki. W tym miejscu pojawiają się inne, które możemy odnieść do dzisiejszej rzeczywistości. Ale to już zostawiam inteligencji widzów, „Kariera Nikodema Dyzmy” jest przecież do bólu aktualna – Gabriel Gietzky o spektaklu.
Tadeusz Dołęga-Mostowicz wbija ostrze satyry w rzeczywistość społeczno-polityczną Polski międzywojennej. Dekonstruuje mity i systemy. Z wielką pasją i precyzją obnaża hochsztaplerskie układy, miernotę intelektualną elit politycznych, karierowiczostwo. Bacznie, choć nieco w duchu Gogola, przygląda się człowiekowi.
Kim właściwie jest Nikodem Dyzma? Prostakiem, chamem, nieudacznikiem, sprytnym oszustem, a może prostolinijnym prowincjuszem, przez przypadek ulepionym przez otoczenie na celebrytę, myśliciela i ekonomistę? Nim wkroczy na salony jest urzędnikiem pocztowym. Jego kariera jest dziełem przypadku: na ulicy znajduje zaproszenie na raut dyplomatyczny odbywający się w Hotelu Europejskim w Warszawie. Dyzma wybiera się tam przede wszystkim po to, aby się najeść. Swoimi niestandardowymi reakcjami i zachowaniem intryguje towarzystwo. Widzą w nim męża stanu, polityka, ważną osobistość. Dają mu carte blanche, jego kariera nabiera na sile i rozmachu.
Czas trwania: 140 minut (z przerwą)
Reżyseria – Gabriel Gietzky, adaptacja – Radosław Paczocha, scenografia, kostiumy, projekcje – Adrian Lewandowski, muzyka – Marcin Nenko, Paweł Osicki, choreografia – Szymon Michlewicz-Sowa, reżyseria światła – Filip Niżyński, asystent reżysera, inspicjent, sufler – Andrzej Rospondek
źródło: https://tiny.pl/n_qkz8zp
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
W spektaklu skupiłem się głównie na idei dyzmizmu. Na próbie odpowiedzi, na pytanie: Ile w sobie mamy z Dyzmy, a na ile Dyzmów sami stwarzamy? Jak często ulegamy pozorom, dopatrując się na przykład w czyimś milczeniu – tajemniczości, a w wyrachowanym zachowaniu – przejawu geniuszu? Jak często ulegamy ułudzie, poddajemy się manipulacji i sami manipulujemy?
Spektakl będzie zawieszony między epokami, ale tylko w kostiumach i muzyce. Twórca adaptacji, Radosław Paczocha, usunął pewne archaicznie brzmiące formy językowe i bezpośrednie nawiązania do tamtej epoki. W tym miejscu pojawiają się inne, które możemy odnieść do dzisiejszej rzeczywistości. Ale to już zostawiam inteligencji widzów, „Kariera Nikodema Dyzmy” jest przecież do bólu aktualna – Gabriel Gietzky o spektaklu.
Tadeusz Dołęga-Mostowicz wbija ostrze satyry w rzeczywistość społeczno-polityczną Polski międzywojennej. Dekonstruuje mity i systemy. Z wielką pasją i precyzją obnaża hochsztaplerskie układy, miernotę intelektualną elit politycznych, karierowiczostwo. Bacznie, choć nieco w duchu Gogola, przygląda się człowiekowi.
Kim właściwie jest Nikodem Dyzma? Prostakiem, chamem, nieudacznikiem, sprytnym oszustem, a może prostolinijnym prowincjuszem, przez przypadek ulepionym przez otoczenie na celebrytę, myśliciela i ekonomistę? Nim wkroczy na salony jest urzędnikiem pocztowym. Jego kariera jest dziełem przypadku: na ulicy znajduje zaproszenie na raut dyplomatyczny odbywający się w Hotelu Europejskim w Warszawie. Dyzma wybiera się tam przede wszystkim po to, aby się najeść. Swoimi niestandardowymi reakcjami i zachowaniem intryguje towarzystwo. Widzą w nim męża stanu, polityka, ważną osobistość. Dają mu carte blanche, jego kariera nabiera na sile i rozmachu.
Czas trwania: 140 minut (z przerwą)
Reżyseria – Gabriel Gietzky, adaptacja – Radosław Paczocha, scenografia, kostiumy, projekcje – Adrian Lewandowski, muzyka – Marcin Nenko, Paweł Osicki, choreografia – Szymon Michlewicz-Sowa, reżyseria światła – Filip Niżyński, asystent reżysera, inspicjent, sufler – Andrzej Rospondek
źródło: https://tiny.pl/n_qkz8zp
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Zobacz z najbliższymi nowy bożonarodzeniowo - noworoczny koncert André Rieu i jego Orkiestry Johanna Straussa!
Najnowsze kinowe widowisko króla walca nosi tytuł „Wesołych Świąt!” i przeniesie Was w prawdziwie magiczny świat świątecznej muzyki i radości. Usłyszycie najpiękniejsze kolędy, cudowne walce i polki oraz bożonarodzeniowe hity. A Emma Kok zaśpiewa dla Was „Mam tę moc” z filmu „Kraina lodu”. To wszystko i inne muzyczne niespodzianki rozgrzeją Wasze serca i wprowadzą Was w atmosferę Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku.
Czas trwania: około 2 godzin i 50 minut, w tym jedna przerwa. Polskie napisy.
Boże Narodzenie i Nowy Rok od zawsze były ulubionym czasem André. Nic więc dziwnego, że z ogromną radością dzieli się on co roku swoim wyjątkowym świątecznym show, nie tylko z publicznością, która na żywo podziwia jego grudniowe występy w Maastricht, ale także z widzami zgromadzonymi w kinach całego świata. To sprawia, że jego świąteczne koncerty ogląda milionowa publiczność.
Maestro wraz ze swoją fenomenalną Orkiestrą Johanna Straussa jak zawsze przygotował widowisko pełne ciepła, śmiechu i emocji. Wśród zaproszonych gości znalazła się fenomenalna Emma Kok, która już podbiła serca publiczności na całym świecie. Na estradę zaś wkroczy 400-osobowa orkiestra dęta, która wykona tradycyjną pieśń „Go Tell It on the Mountain”. Muzycy ci także wesprą swym majestatycznym brzmieniem Annę Reker, która zaśpiewa kolędę „Dzwoneczków dźwięk”.
To coś więcej niż zwykły świąteczny koncert. To pełne muzycznych prezentów i przesycone magiczną atmosferą Bożego Narodzenia kinowe wydarzenie, które na długo pozostanie w pamięci Twojej i Twoich najbliższych.
źródło: https://tiny.pl/c2r8q5sx
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Dynamiczny rozwój Częstochowy na przełomie XIX i XX wieku jako jednego z największych ośrodków przemysłowych Królestwa Polskiego skutkował licznymi realizacjami architektonicznymi, zarówno wokoło jego głównej arterii – alei Najświętszej Maryi Panny, jak i w bardziej oddalonych od centrum dzielnicach. Dotychczas wiedza o wyglądzie budownictwa mieszkalnego tamtych czasów bazowała na istniejącej tkance miasta oraz archiwalnych zdjęciach i pocztówkach. Jej dokładniejsze poznanie będzie możliwe dzięki obszernej prezentacji projektów technicznych częstochowskich kamienic ze zbiorów Archiwum Państwowego w Łodzi, pochodzących z lat 1887–1914.
Archiwalne rysunki fasad nie były dotąd prezentowane na tak szeroką skalę. Są nieocenionym materiałem wizualnym pokazującym przemiany zabudowy Częstochowy na przestrzeni niecałych 30 lat, a także dającym możliwość bliższego poznania historii poszczególnych adresów. Ówczesna zabudowa parceli niejednokrotnie powstawała etapowo: budowano oficynę w podwórzu, a dopiero później skrzydło frontowe albo stawiano kamienicę, a w kolejnych latach planowano jej nadbudowę o kolejne kondygnacje.
Niektóre rysunki trudno rozpoznać na pierwszy rzut oka, gdyż albo cała bryła nie została zrealizowana, albo dekoracja elewacji nie była wykonana spójnie z projektem bądź też już nie istnieje. Pokazywane projekty to wizualizacje kamienic, które przeważnie w mniejszym lub większym stopniu różniły się od ostatecznej realizacji – czasami na korzyść, ale przeważnie na niekorzyść finalnego wyglądu fasady. Tytułowa „Nieznana Częstochowa” to opowieść o tym, jak mogło wyglądać miasto na początku XX stulecia, gdyby wszystkie projekty zostały wiernie zrealizowane.
Oglądanie wystawy będzie formą spaceru po Częstochowie, począwszy od Starego Miasta i jego okolic, dalej aleją Najświętszej Maryi Panny, skręcając w odchodzące od niej ulice, aż do terenów wokół Jasnej Góry. Wprowadzeniem do ekspozycji będą dwa archiwalne plany miasta, w tym jeden, dotychczas nieprezentowany, z 1877 roku, przybliżające ówczesne kwestie urbanistyczne.
Wśród pokazywanych rysunków dwu-, trzy- lub czterokondygnacyjnych fasad będzie można odnaleźć wątki gotyckie, renesansowe, barokowe czy klasycystyczne w kostiumie neostylowym, a także kamienice o wczesnomodernistycznych dekoracjach elewacji.
Zaskoczeniem dla odbiorców może okazać się na przykład zaprojektowana dekoracja kamienicy przy ul. Krakowskiej 8 obecnie nie wyróżniająca się pod względem estetycznym, czterokondygnacyjne kamienice przy alei NMP 39/41 kontrastujące z niską zabudową po drugiej stronie arterii pod numerem 36/38 oraz 40/42 albo dekoracja kamienicy przy al. Kościuszki 18/20, której tylko połowa skrzydła frontowego została zrealizowana.
Wystawa ma na celu przybliżenie i popularyzację dawnej architektury Częstochowy oraz jej historii, gdyż sporo obiektów z prezentowanych projektów już nie istnieje. Ekspozycja ma także uwrażliwić odbiorców na dziedzictwo architektoniczne miasta oraz na znaczenie estetyczne detalu w architekturze.
Olga Desperak, kuratorka wystawy
źródło: https://tiny.pl/1qts52p7
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
Ciało warunkuje nas w realności, jest swoistym „wehikułem bycia w świecie”, z drugiej strony cielesność kryje w sobie wiele metafor. Jest ono również narzędziem, dzięki któremu z poziomu odczuwania, reagowania, a następnie autoanalizy wkraczamy na bardziej uniwersalny poziom refleksji i komunikacji. Dzieła wybrane na wystawę kreują bogaty dialog między indywidualną ekspresją a uniwersalnymi motywami ludzkiego doświadczenia.
Wystawa prezentuje szeroko rozumiany akt we współczesnej sztuce polskiej. Traktujemy akt jako działanie (actus) w przestrzeni pomiędzy ciałem biologicznym a ciałem będącym kulturowym artefaktem (aktem). Wystawa prowadzi widza przez cały wachlarz spojrzeń na ciało – od idealizacji po świadomą dekonstrukcję – pokazując, że akt to coś więcej niż obraz nagości: to uniwersalny język opowiadania o człowieku.
Ekspozycja podzielna jest na kilka obszarów przedstawień ciała: od tradycyjnych aktów, tj. cielesnych egzemplifikacji doświadczenia piękna, miłości, uniesienia; przez ciało jako pole konstruowania tożsamości, ciało efemeryczne, „bezcielesne”, na granicy bytowania między światami, wreszcie ciało potraktowane jako forma plastyczna. Istotnym obszarem tematycznym tej wystawy, otwierającym dyskusję są obrazy ciała posthumanistycznego – miejsca, gdzie kreuje się nowe tożsamości oraz obrazy wykreowane z użyciem najnowszych technologii – wizje wciąż jeszcze dla nas nieprzewidywalnej przyszłości.
Artyści / autorzy wystawy: Agnieszka Apoznańska, Michał Bajsarowicz, Paweł Baśnik, Andrzej Bednarczyk, Zdzisław Beksiński, Judyta Bernaś, Anna Bidzilia, Jan Dubrowin, Lena Dąbska, Marta Deskur, Monika Falkus, Wiesław Garboliński, Teresa Gierzyńska, Zbylut Grzywacz, Katarzyna Górna, Yarosława Holysh, Marcin Jaszczak, Joanna Jeżewska-Desperak, Krzysztof Koniczek, Jadwiga Kosikowska, Agata Lankamer, Przemysław Lasak, Jan Lebenstein, Pola Minster, Piotr Naliwajko, Józef Nowak, Jerzy Nowosielski, Marta Olejniczak, Zofia Pałucha, Małgorzata Pawlak, Martyna Pińkowska, Małgorzata Rusiecka, Leszek Rózga, Alina Sibera, Janina Skolik-Kędziora, Leszek Sobocki, Franciszek Starowieyski, Paweł Szlotawa, Janusz Szpyt, Jacek Sztuka, Krystyna Szwajkowska, Jacek Waltoś, Wacław Wantuch Szymon Wypych, Leszek Żegalski.
źródło: https://tiny.pl/b188m64p
"Siedem" to spektakl o wolności w jej siedmiu odsłonach. Jest to opowieść o spotkaniu kobiety i mężczyzny, którzy zaczynają swoje życia od nowa. Czym jest wolność w miłości i relacji? Czy w rzeczywistości, w której rządzą schematy jest miejsce na wolność? Czy każda wolność jest taka sama? Jak realizuje się wolność w codzienności? Czy taniec to wolność? Czy wolność to szczęście? "Siedem" to opowieść o miłości, namiętności, pasji i uzdrowieniu. W formie teatralno- tanecznej, z piękną muzyką na żywo, w rolach głównych Agnieszka Kaczorowska i Marcin Rogacewicz.
źródło: https://tiny.pl/5dgspfdn